Η κατάσταση του έθνους

«Η κατάσταση του έθνους σήμερα» - με αυτόν τον τίτλο ο Αμερικανός Πρόεδρος απευθύνεται κατ’ έτος στον αμερικανικό λαό και λογοδοτεί για τα πεπραγμένα του, εξαγγέλλοντας ταυτοχρόνως τι χρη δραν στο εγγύς μέλλον περί τα προβλήματα που διαχειρίζεται.

Βεβαίως, είναι παγκοίνως γνωστό ότι ο Πρόεδρος λογοδοτεί μεευφημισμούς και προγραμματίζει με ψέματα ή αοριστίες ή (στην καλύτερη περίπτωση) ευσεβείς πόθους! Οπως και να ’χει, μόλις τελειώσει η σεμνή αυτή τελετή, οι όντως κρατούντες στις ΗΠΑ, με ή χωρίς τον Πρόεδρο, συνεχίζουν τις μπίζνες ας γιούζαλ.

Ακόμα κι αν, κάνοντας μια μεταφορά στα καθ’ ημάς, ήθελε να κάνει το ίδιο ο κ. Σαμαράς και, απευθυνόμενος στο έθνος, να αναφερθεί στηνκατάσταση της χώρας σήμερα, δεν θα μπορούσε. Διότι την κατάσταση της χώρας δεν τη γνωρίζει. Τη γνωρίζει η Τρόικα.

Ακόμα κι όταν λέει ψέματα στον λαό ο κ. Πρωθυπουργός, όπως κάθε λίγο και λιγάκι κάνει, η Τρόικα μπορεί ανά πάσα στιγμή να τον διαψεύσει καιάλλα ψέματα να πει να του υπαγορεύσει.

Ο κ. Σαμαράς και η αξιοθρήνητοι σύμμαχοί του δεν κυβερνούν,κυβερνώνται. Κι όποιοι παραγνωρίζουν αυτόν τον παράγοντα οδηγούνται σε λάθος ανάλυση της συγκυρίας και συνεπώς σε λάθος στρατηγική.

Η Ξενοκρατία χαρακτήριζε την Ελλάδα από γενέσεώς της, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1832. Στο πλαίσιο αυτής της Ξενοκρατίας αναπτύχθηκε και διαμορφώθηκε ο καπιταλισμός στη χώρα μας και από το ίδιο πλαίσιο καθορίστηκε η έκβαση των μεγάλων γεγονότων που καθόρισαν την πορεία του ελληνισμού στα νεώτερα χρόνια (χρέη, Μικρασιατική Καταστροφή, Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος, μετανάστευση, χούντα, Κυπριακό κ.ά.).

Εκείνο επίσης που έχει ιδιαίτερη σημασία να εξετάζει κανείς κάθε φορά είναι το μείγμα Ξενοκρατίας εσωτερικού και Ξενοκρατίας εξωτερικού (για να εκφρασθούμε κάπως σχηματικά) μέσα στο οποίο ανασαίνει και ταυτοχρόνως ασφυκτιά η χώρα.

Ως Ξενοκρατία εσωτερικού θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τις ξένες δυνάμεις που έχουν κάθε φορά τον πρώτο και κυρίαρχο λόγο για τα εσωτερικά της χώρας (όπως η Αγγλία και μετά οι ΗΠΑ στη μεταπολεμική και ψυχροπολεμική περίοδο) και

ως Ξενοκρατία εξωτερικού θα μπορούσαμε να ορίσουμε το πλέγμα των διεθνών σχέσεων και γεωπολιτικών στρατηγικών μέσα στο οποίο χωρίς δικήτης εθνική στρατηγική κινείται (ή μάλλον θαλασσοδέρνεται) η χώρα μας.

Είτε με θεσμικό τρόπο (συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση) είτε ωςέρμαιο της τύχης (δηλαδή με ασθενείς έως ανύπαρκτες διεθνείς σχέσεις, πέραν εκείνης της υποταγής), η Ελλάδα κινείται σχεδόν λάθρα μέσα σε ένανπαγκοσμιοποιημένο κόσμο, με τη νέα τάξη που τον συνέχει να τηνυπερβαίνει και να την καθηλώνει.

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια φάση αναδιάταξης του καπιταλισμού ως προς την αναδιανομή του πλούτου ανάμεσα στους κροίσους και τις Εταιρείες με όργανα τα κράτη, η Ελλάδα κι άλλες χώρες σαν την Ελλάδα μετατράπηκαν από θύματα, που επί μακρόν ήταν, σε θηράματα. Διότι ο καπιταλισμός, χωρίς αντίπαλο δέος πια, αποθηριώθηκεκαι «διορθώνει» τις καταστροφές που προκαλεί με ακόμα μεγαλύτερες. Τρία μόνον παραδείγματα: ο πόλεμος, η φτώχεια, οι δημοκρατίες.

Ο πόλεμος: Από το 1990 και μετά η νομιμοποίηση του πολέμου (ενίοτε και απ’ τον ΟΗΕ) ως μέσου επίλυσης διαφόρων, καθώς και η αύξουσαπληθύς των συρράξεων έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο απ’ το 1945 και μετά.

Η φτώχεια. Ουδέποτε άλλοτε ήταν τόσο βαθειά για τόσους πολλούς, όπως ουδέποτε άλλοτε και ο πλούτος ήταν τόσο πολύς για τόσους λίγους! Δεν υπάρχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία, παρά σε γεωμετρικό υποπολλαπλάσιο.

Οι δημοκρατίες: ουδέποτε άλλοτε ήταν τόσο κούφιες, άδειες και οργουελιανές.

Αν λοιπόν σήμερα ο κ. Σαμαράς ήθελε να απευθυνθεί στο έθνος,κοιτάζοντας την Ελλάδα στα μάτια, θα μας έλεγε ότι η χώρα μας είναι μιααποικία χρέους.

Τούτο σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι κράτος υπό καθεστώς Εντολής. Η Εντολή αυτή έχει αναληφθεί πέραν πάσης νομιμότητας απ’ το διεθνές κεφάλαιο και, μέσω Ευρωπαϊκής Ενωσης συν ΔΝΤ, έχει ανατεθεί σε γκαουλάιτερ.

Η Ελλάδα είναι χώρα Φόρου Υποτελής στους δανειστές της. Προς τούτο της αφαιρέθηκε η Ασυλία, ενώ ο δημόσιος πλούτος και οι εθνικοί πόροι έχουν περιέλθει σε καθεστώς διαχείρισης, νομής και κατοχής ξένων δυνάμεων.

Η Ελλάδα είναι Προτεκτοράτο, με την έστω λυμφατική αστική της δημοκρατία να αργοπεθαίνει, χωρίς να μπορεί να λάβει πολιτικές αποφάσειςή να ασκήσει διοίκηση. Η δημοκρατία υπολειτουργεί με αντισυνταγματικό καιπαρασυνταγματικό τρόπο, ικανή μόνο να δέχεται κι αναγκασμένη ναεκτελεί διαταγές.

Διαταγές που αφορούν στα πάντα, από το ύψος (βάθος) τουκατώτατου μισθού και τις απολύσεις έως τον ΦΠΑ στην εστίαση, τις δόσειςγια τον ΦΠΑ, τα χαράτσια και δεν συμμαζεύεται.

Η μόνη σχέση που λειτουργεί στη χώρα είναι η σχέση Γκαουλάιτερ καιΑνδρεικέλων, Κομισαρίων και Κουίσλινγκς.

Αλλά, αν η Ελλάδα έγινε έτσι, γιατί έγινε; Ή μάλλον: γιατί θα έπρεπε να γίνει έτσι;

Τα τρία πράγματα που έγινε η Ελλάδα, α) κράτος υπό Καθεστώς Εντολής, β) χώρα Φόρου Υποτελής και γ) Προτεκτοράτο, είναιπροϋποθέσεις για να γίνει το εξής ένα: Ειδική Οικονομική Ζώνη.

Η κρίση, εκτός από μηχανισμός αναδιανομής του πλούτου, είναι (κυρίως) εργαλείο για την καταστροφή του πολιτισμού της εργασίας. Η κατάργηση των δικαιωμάτων εκείνων που παράγουν τον πλούτο έναντι εκείνων που τον νέμονται έχει επισυμβεί. Απ’ τον κατώτατο μισθό ως την απελπισία της ανεργίας κι απ’  τα λουκέτα στα μαγαζιά έως τη μετανάστευση των νέων το κακό έχει συντελεσθεί. Και θα βαθύνει κι άλλο.

Εξανίστανται ορισμένοι γιατί η Τρόικα δεν «καταλαβαίνει» το αυτονόητο εις ό,τι αφορά, φέρ’ ειπείν, τη μείωση του ΦΠΑ ή την αύξηση των δόσεων προς την Εφορία. Ανοηταίνουν. Σκοπός της Τρόικας δεν είναι να «καταλάβει», αλλά να δημιουργήσει τα ερείπια που χρειάζεται μια Ειδική Οικονομική Ζώνη για να λειτουργήσει.

Εξαγριώνονται ορισμένοι (ή κάνουν πως εξαγριώνονται οι πιοπονηροί) γιατί η Τρόικα συνεχίζει να χορηγεί το «λάθος φάρμακο». Ανοηταίνουν. Η Τρόικα έχει βρει τον σωστό ασθενή και θα τον πεθαίνει όσονπιο πολύ μπορεί.

Κι όταν το εργασιακό τοπίο θα ’ναι νεκρό με 350 Ευρώ κατώτατο μισθό, τότε και «λεφτά θα ρίξουν στην αγορά» και η «ανάπτυξη» θα ξαναρχίσει. Σε μια χώρα με φθηνό πια εργατικό δυναμικό, ξεπουλημένο τονπλούτο της, καθημαγμένη, λεηλατημένη με την ενέργεια και τις στρατηγικές της υποδομές υπό κατοχήν - μια Ειδική Οικονομική Ζώνη.

(Πάντως ο Dow Jones στη Wall Street το γλεντάει πάλι, σε υψηλά επίπεδα, ενώ ο μεσιέ λε πρεζιντόν Ολόν φυστικώνει τη Γαλλία με μια «ευέλικτη εργασία» άλλο πράγμα - ευρωπαϊκό!)

Κατά τα άλλα, «σκληρότερη παρά ποτέ η Τρόικα» διαπιστώνουν ταανδρείκελα που μετατρέπουν τις καρπαζιές που τρώνε απ’ τα Βάφεν Γκόλντεν Μπόυς σε ωμοφαγία κατά του λαού - σε ένα φωτοσόπ του τρόμου...

πηγή  http://www.enikos.gr/stathis/126754,%C2%ABH_katastash_toy_e8noys%C2%BB.html 

Η Λατινική Αμερική μετά τον Τσάβες

Η επόμενη ημέρα για τη Βενεζουέλα και τη Λ. Αμερική μετά το θάνατο του ανθρώπου που τις έβγαλε από την «πίσω αυλή» των ΗΠΑ Έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τη στιγμή που ο Ούγκο Τσάβες δέχθηκε μια περίεργη επίσκεψη στο κελί τους, στις φυλακές του Γιαρ στη Βενεζουέλα. Ένας νεαρός οδηγός λεωφορείου ζήτησε να το δει και στη συνέχεια ζήτησε άδεια από τη διοίκηση των φυλακών να τον επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Ελάχιστοι άνθρωποι τολμούσαν να μιλούν τότε με ένα κρατούμενο που κατηγορούνταν για προσπάθεια πραξικοπηματικής ανατροπής της κυβέρνησης. Ο Τσάβες είχε ηγηθεί ομάδας νεαρών αξιωματικών που επιχείρησαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση του Κάρλος Αντρε Πέρεζ, όταν αυτός διέταξε τη σφαγή εκατοντάδων διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν για την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική του. Ο Νικολάς Μαντούρα θα λάβει τελικά την άδεια να επισκέπτεται τον Τσάβες και από εκείνες τις επισκέψεις θα προκύψει μια ισχυρή φιλία, η οποία σήμερα έρχεται να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις στη Λατινική Αμερική. Ο Μαντούρα από οδηγός λεωφορείου μετατράπηκε γρήγορα σε ένα από τα δυναμικότερα στελέχη του συνδικαλιστικού κινήματος της Βενεζουέλας. Όταν ο Τσάβες βρέθηκε τελικά στην προεδρία έγινε υπουργός εξωτερικών και στη συνέχεια αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ήταν λοιπόν τουλάχιστον αναμενόμενο ότι ο Τσάβες θα έδινε το χρίσμα της διαδοχής στον παλιό του φίλο, όταν έγινε πλέον σαφές ότι έχανε τη μάχη με την επάρατη νόσο. Για μια χώρα όμως που αποτέλεσε για χρόνια ένα φάρο για την αριστερή στροφή της λατινικής Αμερικής και η οποία βρίσκεται στο στόχαστρο της Ουάσινγκτον, το χρίσμα του προέδρου δεν επαρκεί από μόνο του για να καθορίσει μια ομαλή διαδοχή. Το σύνταγμα προβλέπει τη διεξαγωγή νέων εκλογών σε χρονικό διάστημα που μπορεί να διαρκέσει από 30 έως 90 ημέρες από τη στιγμή που ο πρόεδρος δεν θα είναι σε θέση να κυβερνήσει. Ακόμη όμως και αν κερδίσει την εκλογική μάχη ο Μαντούρα θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον έτερο πολιτικό σύμμαχο του προέδρου, Ντιοσντάντο Καμπέλο, ο οποίος προέρχεται από την ομάδα των αξιωματικών που συμμάχησε με τον Τσάβες για την ανατροπή της κυβέρνησης το 1992. Ο Καμπέλο βρίσκεται πολιτικά στον αντίποδα του Mαντούρα παρά το γεγονός ότι αποτελεί και αυτός σάρκα από τη σάρκα του προέδρου της Βενεζουέλας. Ουσιαστικά οι δυο σημαντικότερες προσωπικότητες στο κυβερνητικό στρατόπεδο εκπροσωπούν και δυο εντελώς διαφορετικές τάσεις που θα μπορούσε να ακολουθήσει το εγχείρημα του Τσάβες και οι οποίες ενυπήρχαν στην προσωπικότητα και την πολιτική ιστορία του. Ο Καμπέλο εκπροσωπεί την τάση της «εθνικιστικής επανάστασης» η οποία στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό στο ρόλο του στρατού. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας Τσάβες οι μισές θέσεις κυβερνητών στις επαρχίες της χώρας πέρασαν, με δημοκρατικές διαδικασίες, σε αξιωματικούς του στρατού οι οποίοι είχαν την στήριξη του προέδρου. Αρκετοί από τους επικριτές του Καμπέλο λοιπόν θεωρούν ότι θα εκμεταλλευτεί τις νέες ισορροπίες και θα επιχειρήσει περαιτέρω στρατιωτικοποίηση της κυβέρνησης. «Είναι ο Στάλιν της Βενεζουέλας» έλεγε χαρακτηριστικά ο Γερμανός ακαδημαϊκός Χάιν Ντίντριχ, ο οποίος έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τους βασικούς θεωρητικούς της διακυβέρνησης Τσάβες. Ο Ντίντριχ προειδοποιεί ότι ο Καμπέλο θα επιχειρήσει να ανατρέψει πολιτικά τους αντιπάλους τους και να απαγκιστρωθεί με κάθε τρόπο από την επιρροή της Κούβας. Αντίθετα ο Μαντούρο εκπροσωπεί την τάση της «σοσιαλιστικής επανάστασης» και διατηρεί στενές και προσωπικές σχέσεις με την κυβέρνηση στην Αβάνα. Για αρκετούς αναλυτές λοιπόν η διακυβέρνηση Μαντούρο θα μπορούσε να οδηγήσει σε εμβάθυνση της προοδευτικής στροφής ενώ η αντικατάστασή του από τον Καμπέλο ίσως οδηγήσει σε απομονωτισμό της Βενεζουέλας. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η παρακαταθήκη του Τσάβες φαίνεται ότι θα ταλαιπωρεί για πολύ ακόμη την προσπάθεια των ΗΠΑ να ανακτήσουν την επιρροή τους σε αυτό που ο πρόεδρος Μονρόε αποκαλούσε «πίσω αυλή» των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Τσάβες αφήνει πίσω του μια ριζικά μεταλλαγμένη Λατινική Αμερική η οποία κινήθηκε δυναμικά προς πιο αριστερές κατευθύνσεις. Ακόμη και το στρατόπεδο της λεγόμενης «μετριοπαθούς» αριστεράς της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της Γουατεμάλας σπεύδουν τις τελευταίες ημέρες να εκφράσουν τη στήριξή τους στη διακυβέρνηση του Τσάβες μαζί με τους εκπροσώπους της λεγόμενης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι πρόεδροι Χοσέ Μουγίκα της Ουρουγάης και ο Έβο Μοράλες της Βολιβίας βρέθηκαν στο Καράκας στην μεγάλη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε για την εκλογική νίκη του Τσάβες. Η πρόεδρος της Αργεντινής Φερνάντεζ Κίρχνερ ταξίδεψε στην Αβάνα για να δει τον Τσάβες ενώ η Βραζιλία έριξε το πολιτικό της βάρος για να αποτρέψει την εκδήλωση ανατρεπτικών κινήσεων από την αντιπολίτευση όταν πλέον ήταν σαφές ότι ο Τσάβες δεν θα καταφέρει να επανέλθει. Ενδεικτικό, όμως, της επιρροής που είχε ο Τσάβες είναι ότι ακόμη και οι πλέον ορκισμένοι αντίπαλοί του στο εσωτερικό της Βενεζουέλας ένιωσαν την ανάγκη να αντιγράψουν στοιχεία της πολιτικής του για να επιβιώσουν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο βασικός του αντίπαλος στις τελευταίες εκλογές αν και προέρχεται από το χώρο της άκρας δεξιάς παρουσιάστηκε στους ψηφοφόρους σαν μετενσάρκωση μετριοπαθών αριστερών ηγετών όπως ο Λούλα στη Βραζιλία. Ο Ενρίκε Καπρίλες υποσχέθηκε να διατηρήσει τα κοινωνικά προγράμματα που δημιούργησε ο Τσάβες μεταφέροντας ένα μεγάλο ποσοστό των εσόδων από το πετρέλαιο στα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα. Τουλάχιστον τρία εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν δωρεάν ή πολύ φτηνή κατοικία χάρη σε αυτά τα προγράμματα ενώ εκατομμύρια παιδιά απέκτησαν πρόσβαση στη βασική εκπαίδευση. Παρά τις τάσεις αυταρχισμού που εμφάνισε, ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησή του, ο Τσάβες αποτέλεσε για τουλάχιστον μια δεκαετία ένα πρότυπο στη μάχη κατά του νεοφιλελευθερισμού, που είχε επικρατήσει για δεκαετίες στη λατινική Αμερική. Οι πολιτικοί που ακολούθησαν το παράδειγμά του, στην εθνικοποίηση επιχειρήσεων και στην αναδιανομή εισοδήματος προς τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, κατάφεραν να ανασύρουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους από την απόλυτη φτώχεια. Σε μια περιοχή του πλανήτη όπου είδε τους περισσότερους προέδρους της Κόκα Κόλα να καταλαμβάνουν τον προεδρικό θώκο, η εικόνα του Τσάβες θα κατατρύχει για χρόνια την Ουάσινγκτον και τους συμμάχους της στην περιοχή. πηγή  http://www.ellinofreneia.net/details.php?id=5682

Χάουαρντ Ζιν: "Η δύναμη που καμιά εξουσία δεν μπορεί να υποτάξει"

Tου Χάουαρντ Ζιν

Σε αυτό τον κόσμο του πολέμου και της αδικίας, πώς μπορεί κάποιος να παραμείνει κοινωνικά δραστήριος και προσηλωμένος στους κοινωνικούς αγώνες διατηρώντας την πνευματική υγεία του χωρίς να αφεθεί στην παραίτηση και τον κυνισμό;

Δεν είμαι βέβαιος για το αν ο κόσμος θα γίνει καλύτερος, αλλά είμαι απολύτως βέβαιος για το ότι δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε το παιχνίδι όσο όλα τα χαρτιά δεν έχουν παιχτεί. Η μεταφορά είναι σκόπιμη: η ζωή είναι τζόγος. Με το να μην παίζεις, αρνείσαι οποιαδήποτε ευκαιρία να κερδίσεις. Παίζοντας και δρώντας δημιουργείς τουλάχιστον την πιθανότητα αλλαγής του κόσμου.

Υπάρχει η τάση να θεωρεί κανείς ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα θα συνεχιστεί επ' άπειρον. Ξεχνάμε πόσες φορές έχουμε εκπλαγεί από την ξαφνική κατάρρευση θεσμών, από εκπληκτικές αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άνθρωποι, από αναπάντεχα ξεσπάσματα ή εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννίες, από το γκρέμισμα συστημάτων εξουσίας που φαίνονταν ανίκητα.

Αν κάτι αναδύεται από την ιστορία των προηγούμενων εκατό χρόνων, αυτό είναι το απολύτως απρόβλεπτο. Μια επανάσταση για την ανατροπή του τσάρου της Ρωσίας σε αυτή την καθυστερημένη ημι-φεουδαρχική αυτοκρατορία όχι μόνο αιφνιδίασε τις προχωρημένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αλλά ξάφνιασε και τον ίδιον τον Λένιν, που έσπευσε να επιβιβαστεί σε ένα τραίνο για την Αγία Πετρούπολη.

Ποιος μπορούσε να προβλέψει τις αλλόκοτες μεταβολές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου; Το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, την προέλαση του φαινομενικά ανίκητου γερμανικού στρατού στη Ρωσία και τις κολοσσιαίες απώλειες που προκάλεσε, το σταμάτημα στις πύλες του Λένινγκραντ, τα δυτικά σύνορα της Μόσχας και τους δρόμους του Στάλινγκραντ, την τελική ήττα του γερμανικού στρατού με τον Χίτλερ κρυμμένο στο καταφύγιό του περιμένοντας να πεθάνει.

Και έπειτα τον μεταπολεμικό κόσμο να παίρνει μια μορφή που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει: Την κινεζική επανάσταση, τη θυελλώδη και βίαιη Πολιτιστική Επανάσταση και ύστερα μία ακόμη ανατροπή, με την μεταμαοϊκή Κίνα να απορρίπτει τις ιδέες και τους θεσμούς της κάνοντας ανοίγματα προς τη Δύση και αγκαλιάζοντας τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, κάτι που εξέπληξε τους πάντες.

Κανείς δεν προέβλεψε ότι οι πρώην αυτοκρατορίες της Δύσης θα διαλύονταν τόσο γρήγορα μετά τον πόλεμο ούτε πόσο διαφορετικές θα ήταν οι κοινωνίες που θα προέκυπταν στα νεοσύστατα κράτη, από τον καλοπροαίρετο κοινοτικό σοσιαλισμό του Νιερέρε στην Τανζανία έως την τρέλα του Ιντι Αμίν στη γειτονική Ουγκάντα. Η Ισπανία ήταν μία ακόμη έκπληξη. Θυμάμαι έναν βετεράνο της Ταξιαρχίας Αβραάμ Λίνκολν να μου λέει ότι ο ισπανικός φασισμός δεν μπορούσε να ανατραπεί χωρίς έναν ακόμη αιματηρό πόλεμο. Ωστόσο, όταν πέθανε ο Φράνκο, δημιουργήθηκε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία ανοιχτή στους πάντες, τους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές, τους αναρχικούς.

Το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου άφησε δύο υπερδυνάμεις με τις δικές τους σφαίρες επιρροής. Ωστόσο δεν κατόρθωναν πάντα να διαμορφώνουν τις εξελίξεις, ακόμη και στα μέρη του κόσμου που βρίσκονταν κάτω από τον στενότερο έλεγχό τους. Η αποτυχία της Σοβιετικής Ένωσης να πετύχει τον στόχο της στο Αφγανιστάν, η απόφασή της να αποσυρθεί ύστερα από μια δεκαετία κατοχής, ήταν η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι ακόμη και η κατοχή πυρηνικών όπλων δεν εγγυάται την κυριαρχία πάνω σε έναν αποφασισμένο πληθυσμό. Οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν την ίδια πραγματικότητα. Διεξήγαγαν έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στην Ινδοκίνα πραγματοποιώντας τους βαναυσότερους βομβαρδισμούς μιας μικροσκοπικής χερσονήσου στην παγκόσμια ιστορία και παρ' όλα αυτά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν.

Στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων βλέπουμε καθημερινά νέα δείγματα για την αποτυχία των φαινομενικά ισχυρών να επιβληθούν στους φαινομενικά ανίσχυρους. Όπως στη Βολιβία και τη Βραζιλία, όπου τα κινήματα βάσης των εργαζομένων και των φτωχών εξέλεξαν νέους προέδρους που υπόσχονται να καταπολεμήσουν την καταστροφική εξουσία των επιχειρήσεων.

Κοιτώντας κανείς τον κατάλογο των μεγάλων εκπλήξεων, είναι σαφές ότι ο αγώνας για τη δικαιοσύνη δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπεται εξαιτίας της συντριπτικής δύναμης εκείνων που διαθέτουν τα όπλα και τα χρήματα και που φαίνονται ανίκητοι στην εμμονή τους να τα διατηρήσουν. Η δύναμη αυτή αποδείχτηκε επανειλημμένα ευάλωτη απέναντι σε ανθρώπινες αρετές λιγότερο μετρήσιμες από τις βόμβες και τα δολάρια: το ηθικό σθένος, την αποφασιστικότητα, την ενότητα, την οργάνωση, την αυτοθυσία, το πνεύμα, την εφευρετικότητα, το κουράγιο και την υπομονή.

Είτε απο τους μαύρους της Αλαμπάμα και της Νότιας Αφρικής είτε από τους αγρότες του Ελ Σαλβαδόρ, της Νικαράγουας και του Βιετνάμ είτε από τους εργάτες και τους διανοούμενους της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της ίδιας της Σοβιετικής Ενωσης. Κανένας ψυχρός υπολογισμός για τον συσχετισμό δυνάμεων δεν πρέπει να αποθαρρύνει ανθρώπους που έχουν πειστεί για το δίκιο του αγώνα τους.

Προσπάθησα σκληρά να μιμηθώ τους φίλους μου στον πεσιμισμό τους για τον κόσμο (είναι τελικά μόνο οι φίλοι μου;), αλλά εξακολουθώ να συναντώ ανθρώπους που, παρά τα τρομακτικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους, μου δίνουν ελπίδα. Όπου και αν πάω συναντώ τέτοιους ανθρώπους. Ιδίως νέους ανθρώπους, στους οποίους και ανήκει το μέλλον.

Και πέρα από μια χούφτα ακτιβιστών, φαίνεται να υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άλλοι που παραμένουν ανοιχτοί στις ανορθόδοξες ιδέες. Όμως δεν φαίνεται να γνωρίζουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου και έτσι, ενώ επιμένουν, το κάνουν με την απελπισμένη υπομονή του Σισύφου που χωρίς τέλος σπρώχνει τον βράχο του πάνω στο βουνό. Προσπαθώ να πω σε κάθε ομάδα ότι δεν είναι μόνη και ότι οι ίδιοι άνθρωποι που αποκαρδιώνονται από την απουσία ενός εθνικού κινήματος αποτελούν απόδειξη για τη δυνατότητα ενός τέτοιου κινήματος.

Οι επαναστατικές αλλαγές δεν έρχονται σε μια κατακλυσμική στιγμή (θα πρέπει να ανησυχούμε για τέτοιες στιγμές), αλλά σαν μια ατέλειωτη διαδοχή εκπλήξεων, μια ελικοειδής πορεία προς μια πιο αξιοπρεπή κοινωνία. Δεν χρειάζεται να εμπλακούμε σε μεγάλες, ηρωικές στιγμές για να συμμετάσχουμε στη διαδικασία της αλλαγής. Οι μικρές πράξεις, όταν πολλαπλασιάζονται από εκατομμύρια ανθρώπους, μπορούν να μετατραπούν στη δύναμη που καμιά εξουσία δεν μπορεί να καταστείλει, στη δύναμη που μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο.

Ακόμη και όταν δεν "κερδίζουμε", υπάρχει η χαρά και η ικανοποίηση ότι συμμετείχαμε με άλλους ανθρώπους σε κάτι σημαντικό. Χρειαζόμαστε την ελπίδα. Ο αισιόδοξος δεν είναι απαραίτητα ένας μακάριος, ελαφρώς ανόητος τύπος που σφυρίζει μέσα στα σκοτάδια του καιρού μας. Το να είσαι αισιόδοξος σε δύσκολους καιρούς δεν σημαίνει να είσαι ανόητα ρομαντικός. Είναι κάτι που πηγάζει από το γεγονός ότι η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μια ιστορία όχι μόνο ανταγωνισμού και σκληρότητας, αλλά και συμπόνιας, αυτοθυσίας, κουράγιου και καλοσύνης.

Αυτό που επιλέγουμε να υπογραμμίσουμε σε αυτή την πολύπλοκη ιστορία θα καθορίσει τελικά τις ζωές μας. Αν βλέπουμε μόνο το χειρότερο, η δυνατότητά μας να δράσουμε καταστρέφεται. Αν θυμόμαστε εκείνους τους καιρούς και τα μέρη όπου οι άνθρωποι συμπεριφέρθηκαν με αληθινή μεγαλοπρέπεια, αυτό μας κινητοποιεί και δίνει τουλάχιστον την πιθανότητα να στρέψουμε τον κόσμο προς διαφορετική κατεύθυνση. Και όταν δρούμε, δεν χρειάζεται να περιμένουμε κάποιο ουτοπικό μέλλον. Το μέλλον είναι μια άπειρη αλληλουχία παρόντων και με το να ζούμε σήμερα όπως πιστεύουμε ότι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι σε πείσμα όλων των άσχημων πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω μας, είναι από μόνο του μια υπέροχη νίκη.

πηγή  http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=522390 

Βουλγαρία: Όταν το ψυγείο κερδίζει την τηλεόραση

Η απλή αριθμητική τελικά αποδεικνύεται το αδύνατο σημείο των τεχνοκρατών. Γιατί, πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η τερατώδης απαίτηση ένας συνταξιούχος των 150 ευρώ να πληρώνει κάθε μήνα 175 ευρώ μόνο για το ρεύμα του; Η άλυτη εξίσωση των φωστήρων της οικονομίας έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει για τον πολύπαθο βουλγαρικό λαό, που κατόρθωσε με τις συνεχείς μαζικές κινητοποιήσεις του να ρίξει την κεντροδεξιά κυβέρνηση Μπορίσοφ.

Δύο εβδομάδες καθημερινών κινητοποιήσεων κορυφώθηκαν την προηγούμενη Κυριακή, όταν εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύρισαν τους δρόμους 35 πόλεων της χώρας, απαιτώντας πια όχι μόνο την απόσυρση του εξοντωτικού μέτρου, αλλά και την παραίτηση της ίδιας της κυβέρνησης. Ήταν κάτι που πραγματικά ξάφνιασε τους πάντες, με δεδομένη την απάθεια και την παθητικότητα με την οποία ως τώρα γίνονταν δεκτά τα διαδοχικά μέτρα λιτότητας, καθώς και το γεγονός ότι οι πολυπληθείς διαδηλώσεις αποτελούν μάλλον σπάνιο φαινόμενο στη φτωχότερη σήμερα χώρα της Ε.Ε.

Σε μια πρώτη προσπάθεια να κατευνάσει τη λαϊκή οργή, ο πρώην σωματοφύλακας Μπόικο Μπορίσοφ θυσίασε τον προσωπικό του πολιτικό σωματοφύλακα, τον υπουργό Οικονομικών, Συμεών Ντιάνκοφ, στον οποίο επιχειρήθηκαν να φορτωθούν όλες οι ευθύνες για τις εξωφρενικές αυξήσεις. Η κίνηση δεν έπεισε κανέναν, με αποτέλεσμα ο Μπορίσοφ να ανακοινώσει την Τετάρτη την παραίτηση της κυβέρνησής του, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών μέσα στην άνοιξη.

"Δεν θα συμμετάσχω σε μια κυβέρνηση κατά τη θητεία της οποίας οι πολίτες κακοποιούνται από την αστυνομία" δήλωσε για τους 15 τραυματίες διαδηλωτές ηλικίας από 16 ως 67 ετών, που οι δυνάμεις της τάξης έστειλαν την Κυριακή στα νοσοκομεία. "Η εξουσία μάς δόθηκε από τον λαό και του την επιστρέφουμε" πρόσθεσε.

Παρότι φυσικά ήταν ένα ρητορικό σχήμα του "αντιεξουσιαστή" Μπόρισοφ, κάποιοι έδειξαν να παίρνουν στα σοβαρά την ιδέα. Εκπρόσωποι των κινημάτων πολιτών που δημιουργήθηκαν σε πολλές πόλεις της Βουλγαρίας, με αφορμή τις αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος, τόνισαν στο βουλγαρικό πρακτορείο ειδήσεων ΒΤΑ ότι οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν.

Ο Γιάνκο Πέτροφ, ένας εκ των διοργανωτών των διαδηλώσεων στη Σόφια, δήλωσε ότι η παραίτηση της κυβέρνησης δεν λύνει το πρόβλημα και έθεσε ως επόμενο και πιο ουσιαστικό στόχο τη σύγκληση μιας συντακτικής συνέλευσης που θα προχωρήσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος, προκειμένου οι πολίτες να αποκτήσουν επιτέλους ουσιαστική συμμετοχή στη διακυβέρνηση της χώρας.

"Εάν τα κόμματα ταχθούν κατά της συμμετοχής των πολιτών, αυτό σημαίνει πως δεν έχουν καμιά θέση στη Βουλγαρία" υπογράμμισε. Την ίδια απόρριψη για σύσσωμη την πολιτική ελίτ εξέφρασε και η Αικατερίνα Ντιμίτροβα από το συντονιστικό της πόλης Βράτσα. "Δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Μπορίσοφ ήταν ο χειρότερος. Συνέχισε απλώς αυτό που γίνεται εδώ και 23 χρόνια" τόνισε.

Για αυτό τον λόγο και το κίνημα διαμαρτυρίας έχει θέσει μια σειρά από στόχους που ξεπερνούν κατά πολύ την επαναφορά της τιμής του ρεύματος σε φυσιολογικά επίπεδα. Ζητά την καταγγελία των συμβάσεων με τις ιδιωτικές εταιρείες ρεύματος και την επανεθνικοποίηση του στρατηγικού αυτού τομέα της οικονομίας, με σημαντική εκπροσώπηση των πολιτών στις επιτροπές που καθορίζουν τις τιμές. Και διεκδικεί την ακύρωση όλων των συμβολαίων που υπογράφηκαν με ιδιωτικές εταιρείες την τελευταία εικοσαετία.

Τέτοια περιφρόνηση για τις μεταρρυθμίσεις που άνοιξαν τον δρόμο για τον εκδημοκρατισμό και την οικονομία της αγοράς; "Μαφία! Μαφία!" ήταν το σύνθημα που ένωνε τις τελευταίες ημέρες τους διαδηλωτές. Και ο αφορισμός αναφερόταν τόσο στις τρεις ιδιωτικές εταιρείες (δύο τσέχικες και μια αυστριακή) που φούσκωσαν τα τιμολόγια για να αυξήσουν τα κέρδη τους, στους κρατικούς λειτουργούς που το επέτρεψαν με το αζημείωτο όσο και στο δίκτυο επιχειρηματιών, πολιτικών και μεσαζόντων που διαχειρίστηκαν τη σχετική διαδικασία.

"Η 'διαδικασία εκδημοκρατισμού' στη Βουλγαρία επέτρεψε τη συγχώνευση της νομιμότητας με την παρανομία" επισημαίνει η πολιτική αναλύτρια Μαρίγια Πέτκοβα στην ηλεκτρονική σελίδα του Al Jazeera. "Ο εκλογικός μηχανισμός εναλλαγής πολιτικών κομμάτων στην εξουσία κάθε τέσσερα χρόνια απέτυχε ολοκληρωτικά να ελέγξει τη διαφθορά. Επομένως, δεν έχει σημασία ποιο κόμμα βρίσκεται στην εξουσία. Το πρόβλημα είναι συστημικό" παρατηρεί.

Και οι διαδηλωτές φαίνεται να συμφωνούν μαζί της. "Δεν θέλω να αλλάξει η κυβέρνηση, αλλά η πολιτική" δηλώνει στην El Pais η 20χρονη Καταρίνα Χόλεμπα. "Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε υψηλότερους μισθούς και την καταπολέμηση της διαφθοράς... Δεν έχω ζήσει τα χρόνια του κομμουνισμού, αλλά έχω ακούσει ότι τότε δεν υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί και ότι οι άνθρωποι είχαν να φάνε και ήταν σε θέση να πληρώνουν τους φόρους" σημειώνει.

Η "διεθνής ανταγωνιστικότητα" της Βουλγαρίας πηγαίνει χέρι-χέρι με μια βαθιά ριζωμένη κοινωνική δυσφορία. Γιατί η γειτονική χώρα έχει να παρουσιάσει αριθμούς που θα ζήλευε ακόμα και η Μέρκελ: δημόσιο έλλειμμα που δεν ξεπερνά το 2% του ΑΕΠ και ένα εξωτερικό χρέος της τάξης του 16%. Όλα αυτά, ωστόσο, συνυπάρχουν με έναν κατώτατο μισθό που ορίζεται στα 155 ευρώ, με μέσο μισθό στα 350 ευρώ και συντάξεις που βουλιάζουν ως τα 75 ευρώ. Το κατά κεφαλήν εισόδημα στη χώρα δεν αγγίζει ούτε το 50% του κοινοτικού μέσου όρου.

"Γινόμαστε μάρτυρες του πώς τελικά το ψυγείο ακυρώνει την τηλεόραση" σημειώνει ο πολιτικός επιστήμονας και αναλυτής Αρμάν Μπαμίκιαν, αναφερόμενος στο γεγονός ότι η τηλεόραση βομβαρδίζει καθημερινά τους πολίτες με τα μακροοικονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης, την ώρα που το βιοτικό επίπεδο βυθίζεται καθημερινά όλο και περισσότερο και το ψυγείο παραμένει άδειο.

πηγή http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=754573# 

Παιδιά του φόβου και του μπάτσου

Aπο την Εφημερίδα των Συντακτών.

Φοβούνται να κυκλοφορήσουν ασυνόδευτα ή να μείνουν μόνα στο σπίτι μόλις πέσει το σκοτάδι. Στα σπίτια τους, στο σχολείο, στα μαγιαζιά, ακούνε παντού ιστορίες για προσαγωγές που κρατούν ώρες, για ανθρώπους που εξαφανίζονται και για μια άγνωστη μέχρι χθες λέξη: DNA 
Ρεπορτάζ: Ντίνα Δασκαλοπούλου, φωτογραφίες: από το αρχείο του SOS Χαλκιδική
Ο 5χρονος μπόμπιρας παίζει στην αυλή του σπιτιού του με τον φιλαράκο του. Στο διπλανό χωράφι βόσκουν γουρουνάκια. «Ο μικρός τα δείχνει με το δαχτυλάκι του και λέει στον φίλο του: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι». «Τι είναι μπάτσοι, μαμά;», ρωτάει ο άλλος μπόμπιρας. Μια τέτοια στιχομυθία είναι πια συνηθισμένη στη Χαλκιδική. Οι φωτογραφίες λιλιπούτειων διαδηλωτών, καταληψιών μαθητών και παρελάσεων με μπλουζάκια που γράφουν πάνω «Οχι στο χρυσό» κάνουν τον γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών ΜΜΕ. Τι ζουν κι έχουν εξοργιστεί τόσο ετούτα εδώ τα πιτσιρίκια;


«Να σε πω εγώ: έρχεται η εταιρεία και σε λέει θα κόψω όλα τα δέντρα, θα μολύνω όλα τα νερά, θα πάρω όλο το χρυσάφι κι εσύ δεν θα έχεις τίποτα. Η αστυνομία δέρνει τη μάνα σου και πάει στο Τμήμα τον πατέρα σου. Σε σταματάνε ασφαλίτες στο δρόμο και σε ρωτάνε πού το βρήκες το μπλουζάκι. Αυτό συμβαίνει». Η 15χρονη Κ. Μ. είναι μαθήτρια της Α΄ λυκείου. Ένα από εκείνα τα παιδιά που την περασμένη εβδομάδα είδαν κι έναν συμμαθητή τους να προσάγεται στον Πολύγυρο. «Μέχρι τώρα μάθαμε τι σημαίνει δακρυγόνο, πώς τρέχεις να ξεφύγεις από τα ΜΑΤ μέσα στο χωριό αλλά και πως, όταν ένας άγνωστος σε πλησιάζει στο δρόμο, δεν είναι τουρίστας. Εντάξει όλα αυτά. Αλλά να πηγαίνεις σχολείο και να λείπει ο συμμαθητής σου από το διπλανό θρανίο; Δηλαδή την επόμενη φορά θα πάρουν και παιδιά από τα νήπια; Έλεος!» λέει η Ε.Ε.

Αυτός ο αγώνας αλλά και τα γεγονότα των τελευταίων ημερών έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά των παιδιών: από τα μικρότερα μέχρι τα μεγαλύτερα, τα παιδιά φοβούνται να κυκλοφορήσουν ασυνόδευτα ή να μείνουν μόνα σπίτι μόλις πέσει το σκοτάδι. Στα σπίτια τους, στο σχολείο, στα μαγαζιά, ακούνε παντού ιστορίες για προσαγωγές που κρατούν ώρες, για ανθρώπους που εξαφανίζονται και για μια άγνωστη μέχρι χτες λέξη: DNA. Αρκετοί από τους προσαχθέντες κατοίκους πιέζονται να δώσουν γενετικό υλικό, παρόλο που ο νόμος ορίζει πως κάτι τέτοιο γίνεται μόνο αν τους απαγγελθούν κατηγορίες. Αυτό συνέβη και στον 18χρονο μαθητή Χ. Λ.: «Τους λέω “Θέλω τον δικηγόρο μου”. Και με λένε “Πού νομίζεις ότι είσαι; Στο γραφείο του λυκειάρχη; Αν δεν δώσεις, μπορούμε να ασκήσουμε βία – κρίμα είναι, μικρό παιδί είσαι”. Κράταγα το στόμα μου κλειστό, είχα σφίξει τα χείλη και με πίεζαν με την μπατονέτα επί 10 λεπτά. Τι να έκανα; Στο τέλος το άνοιξα. Μετά με έδωσαν να υπογράψω ότι το πήραν με τη θέλησή μου. Ποιος είμαι, ρε παιδιά, και φέρθηκαν έτσι; Ο Ράμπο; Ούτε φαντάρος δεν έχω πάει».

«Τα παιδιά ζουν έναν διπλό τρόμο», θα πει η νηπιαγωγός Γ. Σ. Κι εκείνη όπως και οι άλλοι τρεις εκπαιδευτικοί που μας μίλησαν φοβήθηκαν να δώσουν τα πλήρη στοιχεία τους στη δημοσιότητα (δικαιώνοντας έτσι το σύνθημα που φώναζαν οι μαθητές τους την προηγούμενη εβδομάδα έξω από το Α.Τ. Ιερισσού: «Πολίτευμα της χώρας η δημοκρατία, όμως κυβερνάει η τρομοκρατία!»). «Φοβούνται είτε ότι θα ζήσουν σ’ έναν κατεστραμμένο τόπο, αν προχωρήσει η εξόρυξη, είτε ότι η γαλήνη δεν θα επανέλθει ποτέ, ακόμα κι αν δεν προχωρήσει. Μετά την προσαγωγή μου, τα νηπιάκια με ρωτούσαν: “Κυρία, θα σε βάλουν φυλακή; Και ποια θα είναι η κυρία μας μετά;”» λέει η Γ.Σ.

Ίδιο το κλίμα και στο Δημοτικό, όπως μας το μεταφέρει ο δάσκαλος Α. Η.: «Στο διάλειμμα παίζουν σε μικρές ομάδες των 2-3 παιδιών, με τα αδελφάκια τους και τα ξαδερφάκια τους, δεν υπάρχουν πια μεγάλες παρέες. Είναι πολύ μικρά για να καταλάβουν τι ακριβώς γίνεται κι αυτό τα τρομοκρατεί ακόμα περισσότερο». Στο γυμνάσιο και το λύκειο το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό, όπως εξηγούν οι καθηγητές Δ. και Γ.: «Σαν να μεγάλωσαν απότομα τα παιδιά μας μέσα σε έναν χρόνο. Βρέθηκαν ξαφνικά στο μάτι του κυκλώνα. Δείχνουν μια ωριμότητα και αυτοσυγκράτηση μεγάλου ανθρώπου. Το θετικό είναι πως –παρόλο που συζητούν συνέχεια για όλα αυτά- δεν υπάρχει κλίμα πόλωσης στο σχολείο. Είναι αγαπημένα μεταξύ τους, είτε οι γονείς τους εργάζονται στην εταιρεία είτε όχι».

Για όλους αυτούς τους λόγους, εδώ τα παιδικά και τα εφηβικά δωμάτια δεν μοιάζουν με τα άλλα: δίπλα στις αφίσες της Ποκαχόντας και του Πλούταρχου βλέπεις κολλημένα αυτοκόλλητα ενάντια στα μεταλλεία, φωτογραφίες από κινητοποιήσεις, συνθήματα. Ακόμα και τα 12χρονα έχουν άποψη γι” αυτό που πρόκειται να συμβεί στον τόπο τους, όπως ο μικρούλης που με πλησιάζει με το βιβλίο περιβαλλοντικής αγωγής: «Εδώ γράφει “το γλυκό νερό είναι πολύ σημαντικό γιατί αποτελεί πηγή ζωής για όλους τους οργανισμούς […] ο πνεύμονας του πλανήτη είναι το δάσος […] τα εργοστάσια χρησιμοποιούν το νερό και όταν το επιστρέφουν στη λίμνη είναι γεμάτο με επικίνδυνες τοξικές ουσίες”. Καταλάβατε τώρα γιατί λέμε όχι στο χρυσό;»

Πως να ξεπουλήσεις... fast track

Μια επένδυση που κατά τους φωστήρες της τρικομματικής ομάδας φέρνει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας !
Το μόνο που θα φέρει θα είναι καταστροφή, όχι μόνο για την τοπική κοινωνία -που θα υποστεί και τα επακόλουθα- αλλά και για το περιβάλλον με τη βιοποικιλότητα του.
Ο άκρατος καπιταλισμός και η πλεονεξία για χρήμα μας βουλιάζουν συνεχώς  όλο και πιο βαθιά σε ύφεση...
Ας βάλουμε μυαλό!!

Το μίσος των Γερμανών για τους Ιταλούς προκαλεί τρόμο

 Του Γιώργου Δελαστίκ 

Κάτι πολύ πιο σημαντικό από «φραστική παρεκτροπή» ενός «πολιτικού κτήνους» ήταν η επίθεση του σοσιαλδημοκράτη υποψήφιου καγκελαρίου της Γερμανίας Πέερ Στάινμπρουκ εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και του Μπέπε Γκρίλο. «Τρομάζω κατά κάποιο τρόπο που στην Ιταλία νίκησαν δύο κλόουν... Ο ένας, ο Μπέπε Γκρίλο, είναι ένας επαγγελματικά ενεργός κλόουν και δεν προσβάλλεται όταν τον αποκαλούν έτσι... Ο άλλος, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, είναι οπωσδήποτε ένας κλόουν με μια ιδιαίτερη ώθηση τεστοστερόνης» δήλωσε ο Στάινμπρουκ.

Αντιλαμβανόμαστε το μίσος του Γερμανού σοσιαλδημοκράτη υποψηφίου εναντίον του Γκρίλο και του Μπερλουσκόνι, οι οποίοι συσπείρωσαν αθροιστικά το 55% των Ιταλών που ψήφισαν, τόσο των δεξιών όσο και των αριστερών και κεντροαριστερών, με σημαία τους τον αντιγερμανισμό. Είτε αρέσει είτε όχι στους Γερμανούς πολιτικούς -και είμαστε βέβαιοι ότι καθόλου δεν τους αρέσει- ο αντιγερμανισμός είναι πλέον η εκπεφρασμένη και δια της ψήφου ιδεολογία της πλειοψηφίας του λαού της Ιταλίας, της τρίτης σε μέγεθος οικονομίας της Ευρωζώνης και ιδρυτικού μέλους της ΕΟΚ των «6» χωρών πριν από μισό και πλέον αιώνα. Ο αντιγερμανισμός στην Ευρώπη εκδηλώνεται πλέον με πρωτοφανή καθαρή μορφή στην Ιταλία, κάτι που ενισχύει αντικειμενικά τα αντιγερμανικά ρεύματα σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Αυτό ενοχλεί τον πρόεδρο των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών και όχι ότι είναι «κλόουν» ο Μπερλουσκόνι και ο Γκρίλο.

Καταλαβαίνουμε επίσης την πίκρα του Στάινμπρουκ για το γεγονός ότι ο ομοϊδεάτης του και γερμανόδουλος κεντροαριστερός Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι και ο εγκάθετος επίσης γερμανόδουλος πρωθυπουργός Μάριο Μόντι αποδείχτηκαν ανίκανοι να ελέγξουν τη Γερουσία παρά το σκανδαλωδώς καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα και έτσι να εφαρμόζουν πειθήνια την πολιτική που θα υπαγόρευε το Βερολίνο. Μειώθηκαν έτσι -χωρίς φυσικά να εξαντληθούν- οι πιθανότητες σχηματισμού μιας «κυβέρνησης Κουίσλινγκ» στη Ρώμη και αυτό είναι λογικό να ερεθίζει και να εκνευρίζει τον αρχηγό των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών αναφορικά με την υποψηφιότητα για την καγκελαρία. Ο Πέερ Στάινμπρουκ υπέστη και προσωπική ήττα από το ιταλικό εκλογικό αποτέλεσμα. Ο πολιτικός αυτός είναι ο πιο δεξιός που υπάρχει στην ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD). Η επιλογή του ως υποψήφιου καγκελαρίου διασφαλίζει εκ των προτέρων τη συντριπτική ήττα των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών στις εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Το SPD έβαλε τον δεξιό Στάινμπρουκ υποψήφιο καγκελάριο όχι για να νικήσει, αλλά θεωρώντας δεδομένη την ήττα ελπίζει μήπως κατορθώσει και προσκολληθεί στην εξουσία ως ουρά της Δεξιάς στο πλαίσιο ενός «μεγάλου συνασπισμού», αν το επιτρέψει το αποτέλεσμα των γερμανικών βουλευτικών εκλογών, που θα γίνουν σε επτά μήνες. Αν στην Ιταλία σχηματιζόταν κυβέρνηση υπό τον κεντροαριστερό Μπερσάνι, ο Στάινμπρουκ θα ενίσχυε κάπως την έτσι κι αλλιώς αξιοθρήνητη πολιτική ισχύ του στα μάτια της Μέρκελ, εμφανιζόμενος ως ο κατεξοχήν άνθρωπος που θα μπορούσε να περνάει στους ομοϊδεάτες του Ιταλούς που θα ασκούσαν την εξουσία, τη γραμμή του Βερολίνου. Την πολιτική δηλαδή του υπό τη Μέρκελ γερμανικού «μεγάλου συνασπισμού».

Με τη ζημιά όμως που του έκαναν οι «κλόουν» Μπερλουσκόνι και Γκρίλο, όνειρο ήταν και πάει για τον Στάινμπρουκ αυτή η δυνατότητα. Εδώ πρέπει να υπογραμμίσουμε (επειδή μπορεί να γεννηθούν ερωτήματα) ότι ο Στάινμπρουκ δεν μπορεί να παίζει με τον Φρανσουά Ολάντ και τη γαλλική κυβέρνηση τον ρόλο που προσδοκούσε να παίζει με τους Ιταλούς. Σοσιαλιστές κυβερνούν και στη Γαλλία, αλλά οι Γάλλοι σοσιαλιστές σιχαίνονται απερίγραπτα τον Στάινμπρουκ και με το ζόρι ανέχονται ακόμη και κάποια τυπική επαφή μαζί του, προτιμώντας χίλιες φορές να συνδιαλέγονται απευθείας με την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ παρά με τον Στάινμπρουκ.

Το σοβαρότερο όμως συμπέρασμα που προέκυψε από τη συμπεριφορά του υποψηφίου του SPD για την καγκελαρία, είναι ότι η ενδεχόμενη συμμετοχή των σοσιαλδημοκρατών σε γερμανική κυβέρνηση μετά τις εκλογές δεν πρόκειται να σηματοδοτήσει καμία αλλαγή της πολιτικής του Βερολίνου απέναντι στις χώρες της ευρωζώνης και της ΕΕ. Το πνεύμα της υπηρέτησης του Τέταρτου Ράιχ κυριαρχεί για την ώρα και στους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες. Μόνο αν υπάρξουν ανατροπές στους κόλπους του SPD και καθαιρέσεις ηγετικών στελεχών του, μπορεί να γεννηθεί κάποια ελπίδα.

πηγή  http://www.periodista.gr/index.php/world/item/2267-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CF%83%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF