Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014
Που κυβερνουν τα Μ.Μ.Ε...μαντέψτε.
Την 99 θέση παγκοσμίως στη λίστα για την ελευθερία του τύπου καταλαμβάνει επάξια το Ελλαδιστάν.
Γιατί εκρήγνυται η Βοσνία...
Οι βίαιες διαδηλώσεις που εξαπλώνονται στη Βοσνία-Εργεζοβίνη από την περασμένη Τρίτη αποτελούν μια σκοτεινή προειδοποίηση για τα όρια του πειράματος της “οικοδόμησης κρατών” υπό “διεθνή επιτροπεία”. Ενός πειράματος το οποίο στη συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου ξεκίνησε το 1995 με τις Συμφωνίες του Dayton, οι οποίες τερμάτισαν έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο με 97.200 νεκρούς και 1,8 εκατ. εκτοπισμένους.
Οι ευθύνες του “διεθνούς παράγοντα” ήταν ήδη πολύ μεγάλες, αν αναλογισθεί κανείς πώς οι εκρηκτικές αντιθέσεις της άλλοτε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας (που προέκυπταν κυρίως από τα εξαιρετικά άνισα επίπεδα ανάπτυξης μεταξύ των επιμέρους ομόσπονδων Δημοκρατιών και τον άνισο βαθμό συμμετοχής του κρατικού τομέα στο σύστημα της μικτής οικονομίας) παροξύνθηκαν από τη σπουδή της Γερμανίας να αναγνωρίσει την απόσχιση της Σλοβενίας και της Κροατίας, κινητοποιώντας αντίρροπες κινήσεις από πλευράς της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Η “Επιτροπή Badinter” έδωσε νομική κάλυψη στην αναγνώριση των (αυθαίρετων) εσωτερικών συνόρων της Γιουγκοσλαβίας, ως απαραβίαστων διεθνών συνόρων, ενώ οι βομβαρδισμοί του 1995 κατοχύρωσαν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ σε μία μεταψυχροπολεμική Ευρώπη η οποία αποδεικνυόταν ανίκανη να ρυθμίσει τα του οίκου της.
Δύο δεκαετίες μετά, η Σλοβενία και η Κροατία, ως μέλη πλέον της Ε.Ε., απολαμβάνουν την ανεξαρτησία τους, προσπαθώντας μετά βίας να κρατηθούν εκτός της επιτήρησης της τρόικας, η ακρωτηριασμένη Σερβία επενδύει σε μία ενταξιακή προοπτική που κινδυνεύει να αποδειχθεί πιο μακρινή και από της Τουρκίας, και η Βοσνία εκρήγνυται.
Οι Συμφωνίες του Dayton αποτέλεσαν μια ιδιόμορφη προσπάθεια να διατηρηθεί σε επίπεδο Βοσνίας η πολυεθνική συνύπαρξη που μόλις είχε κατεδαφισθεί σε επίπεδο Γιουγκοσλαβίας. Πρόκειται βέβαια για μία ψευδή συνύπαρξη, στον βαθμό που συγκρατεί υπό κοινή κρατική στέγη δύο κατά πάντα χωριστά μορφώματα: τη σερβική οντότητα και την κροατο-μουσουλμανική ομοσπονδία. Στην κορυφή αυτού του οικοδομήματος στέκει ο Ύπατος Αρμοστής της διεθνούς κοινότητας (σήμερα, ο Αυστριακός Valentin Inzko), ο οποίος έχει το δικαίωμα να ακυρώνει κυβερνητικές αποφάσεις και να αποπέμπει κρατικούς αξιωματούχους, καθώς και το Ανώτατο Δικαστήριο, αποτελούμενο κατά το ένα τρίτο από ξένους, το οποίο δύναται να ακυρώνει αποφάσεις του κοινοβουλίου.
Από καιρό οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. πιέζουν για μια αναμόρφωση των δομών της Βοσνίας, επί το συγκεντρωτικότερο, συναντώντας την αντίδραση του σερβικού μορφώματος, ενώ στον αντίποδα η κροατική κοινότητα επιθυμεί την απόσπασή της από την ομοσπονδία με τους Μουσουλμάνους και την αναβάθμισή της σε ίσο εταίρο μιας τριεθνικής συνομοσπονδίας.
Όλα αυτά, διαιωνίζονται χάρη σε έναν συνδυασμό ευρωπαϊκών κινήτρων και ποινών (με την υπόσχεση της μελλοντικής εισδοχής της Βοσνίας στην Ε.Ε.), αλλά κυρίως χάρη σε ένα διαρκές παραλυτικό παζάρι με τις εγχώριες πολιτικές ηγεσίες που εκπροσωπούν τις τρεις κοινότητες.
Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μίας αμετακίνητης και προνομιούχου πολιτικής τάξης, η οποία ελέγχει μέσω των πελατειακών δικτύων της το σύνολο της διαρκώς συρρικνούμενης οικονομίας.
Λ.χ. το εργοστάσιο χημικών Sodaso στην Τούζλα, απ΄ όπου ξεκίνησαν οι πρόσφατες ταραχές, παρήγαγε το 1991 208.000 τόνους μαγειρικού άλατος, καλύπτοντας το 80% των αναγκών της τότε Γιουγκοσλαβίας. Το 1999 παρήγαγε μόνο 21.000 τόνους. Το 2002 ιδιωτικοποιήθηκε, το οποίο στα συμφραζόμενα της Βοσνίας σημαίνει, όπως και για τόσες άλλες επιχειρήσεις, τη λεηλασία του από κάποιον “πολιτικό φίλο”, ο οποίος ουδέποτε προχώρησε στην παραμικρή επένδυση. Το 2013 το εργοστάσιο απασχολούσε μόλις 422 άτομα, έναντι 2.500 το 1998.
Σε πλήθος άλλων επιχειρήσεων της Βοσνίας (από εργοστάσια μέχρι ξενοδοχεία) ο επισκέπτης μπορεί να συναντήσει εργαζόμενους οι οποίοι παραμένουν στις θέσεις τους άλλοτε απλήρωτοι και άλλοτε αμειβόμενοι σε είδος, με την προσδοκία καλύτερων ημερών. Η ανεργία ανέρχεται με βάση τα επίσημα στοιχεία στο 27,5% (ενώ για τους νέους αγγίζει το 60%). Επιπλέον 20% του εργατικού δυναμικού εκτιμάται ότι απασχολείται στη μαύρη οικονομία. Ο μέσος μισθός ανέρχεται στα 420 ευρώ, ενώ το ένα πέμπτο του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αντιστοιχούσε το 2010 στο 29% του μέσου κοινοτικού, σύμφωνα με την Eurostat, ενώ η χώρα έχει την ένατη χειρότερη επίδοση μεταξύ των 193 κρατών-μελών του ΟΗΕ ως προς την εισοδηματική ανισότητα (Human Development Report 2013).
Ο εγκλωβισμός των κοινωνικών αντιθέσεων στην εθνοτική αντιπαράθεση και η οδυνηρή μνήμη του πολέμου εξηγούν το γιατί μια τόσο αποσταθεροποιητική οικονομική κατάσταση δεν είχε έως τώρα προκαλέσει αναταραχή. Ωστόσο, οι διαδηλώσεις των τελευταίων ημερών δεν προέκυψαν από το πουθενά, εφόσον λ.χ. στην Τούζλα επί πολλούς μήνες οι απλήρωτοι εργαζόμενοι διαδήλωναν κάθε Τετάρτη –απλώς απέσπασαν το διεθνές ενδιαφέρον μόνο αφού εξετράπησαν στην πυρπόληση δημοσίων κτηρίων.
Όπως σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις ο καταλύτης για την εξάπλωση των διαμαρτυριών, ήταν η βίαιη απάντηση των δυνάμεων καταστολής. Η “επιτροπή πολιτών” της Τούζλα διατύπωσε ένα πλαίσιο έξι σημείων, στο οποίο ζητά μεταξύ άλλων τη δημιουργία νέας προσωρινής τοπικής κυβέρνησης από πρόσωπα που δεν είχαν έως τώρα συμμετάσχει στην διακυβέρνηση του καντονιού, την εξομοίωση των αποδοχών των πολιτικών με αυτές των δημοσίων υπαλλήλων, την δίωξη των οικονομικών εγκλημάτων και τη δήμευση της παράνομα κτηθείσας περιουσίας, την επανέναρξη λειτουργίας των επιχειρήσεων της περιοχής, υπό την ευθύνη των εργαζομένων, με ακύρωση της ιδιωτικοποίησής τους, και τη συνεργασία πολιτών και αρχών για την τήρηση της τάξης, ώστε να αποτραπεί η “ποινικοποίηση”, πολιτικοποίηση ή χειραγώγηση των κινητοποιήσεων.
Με τις διαδηλώσεις να έχουν μεταφερθεί πλέον και στο Σεράγεβο, το Μπίχατς, το Μόσταρ, τη Ζένιτσα κ.α., τα βοσνιακά μέσα ενημέρωσης καταγγέλλουν τον χουλιγκανισμό, οι New York Times κάνουν λόγο για “Βαλκανική Άνοιξη”, ο Valentin Inzko δηλώνει ότι σε περίπτωση κλιμάκωσης θα πρέπει να εξετασθεί η επέμβαση δυνάμεων της Ε.Ε., ενώ οι ιθύνοντες της σερβικής οντότητες εμφανίζονται ικανοποιημένοι που η αναταραχή προς το παρόν αφορά μόνο περιοχές ελεγχόμενες από την κροατο-μουσουλμανική ομοσπονδία. Οι γεροντότεροι με καχυποψία διαπιστώνουν ότι τα δημόσια κτήρια που πυρπολήθηκαν είναι τα ίδια που είχαν τεθεί στο στόχαστρο των “τσέτνικ” κατά τον εμφύλιο πόλεμο, ενώ ο Μιρσάντ Σούκιτς, διοικητής αστυνομικού τμήματος του Σεράγεβο, απευθύνθηκε στους διαδηλωτές, αρνούμενος, παρά τις υπάρχουσες μαρτυρίες, την κατηγορία ότι συνελήφθησαν ανήλικοι ή ξυλοκοπήθηκαν κρατούμενοι.
Σε κάθε περίπτωση, η εμβέλεια του ανησυχητικού μηνύματος της Βοσνίας φθάνει μέχρι την ανατολική Μεσόγειο. Σε μία συγκυρία που αναβιώνει με ταχύτατους ρυθμούς η διαδικασία των δικοινοτικών διαπραγματεύσεων , τα αδιέξοδα του μοντέλου “υποχρεωτική συνύπαρξη υπό διεθνή επιτροπεία, με ταυτόχρονη διαιώνιση του επί της ουσίας διαχωρισμού” θα πρέπει νε μελετηθούν πολύ προσεκτικά στην Κύπρο...
Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2014
Μηνύουν τον... Μπαλούρδο της Ελληνοφρένειας...
Σε υποβολή μηνυτήριας αναφοράς σε βάρος της εκπομπής «Ελληνοφρένεια» και του γνωστού αστυνομικού των ΜΑΤ, «Μπαλούρδου» προσανατολίζεται η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αχαΐας, σύμφωνα με ανακοίνωσή της, επιρρίπτοντας ευθύνες και στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.
Ειδικότερα στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Ένωση και αναδημοσιεύουν τα τοπικά ΜΜΕ σημειώνει πως «αποτελεί πρόκληση και πολλά ερωτηματικά από πλευράς υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη καθώς και του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ. η διαπόμπευση που δέχονται οι αστυνομικοί, ιδιαιτέρως της ΥΑΤ και ομάδας ΔΕΛΤΑ από την σατiρική σειρά «Ελληνοφρένεια» που παρουσιάζεται στην τηλεόραση του Alpha χωρίς κάποιος να παίρνει θέση».
Στη συνέχεια αναφέρεται ότι «συγκεκριμένα εμφανίζονται ... ηθοποιοί που φέρουν πλήρη επιχειρησιακή στολή των ΥΑΤ, με όλα τα εμβλήματα και διακριτικά του Σώματος, ως επίσης και της ομάδας ΔΕΛΤΑ, τους οποίους οι υπόλοιποι συμπρωταγωνιστές, τους χλευάζουν και συχνά τους κοσμούν με ένα σωρό κοσμητικά επίθετα και άσεμνες χειρονομίες, αφήνοντας μηνύματα ότι πρόκειται περί ηλιθίων».
Τονίζεται επιπλέον ότι «θεωρούμε ότι η παρέμβαση πρέπει να είναι άμεση καθόσον προσβάλει τους συναδέλφους που υπηρετούν στις υπηρεσίες αυτές αλλά και γενικότερα προς όλους τους συναδέλφους και γεννά ερωτήματα αν και ποιοι έδωσαν την άδεια και την συγκατάθεση τους σε κάτι τέτοιο αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες τους».
Στην ανακοίνωση επισημαίνεται πως η Ενωση προσανατολίζεται στην υποβολή μηνυτήριας αναφοράς πάντα σε συνεννόηση με την ΠΟΑΣΥ την οποία καλεί να πάρει θέση.
Μέγαρο Μουσικής και παιχνίδια πολιτικής οικονομίας...
Το Μέγαρο Μουσικής από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη του ελληνικού πολιτισμού αλλά ταυτόχρονα έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε παιχνίδια επιρροής εκδοτικών οργανισμών. Παιχνίδια από αυτά που στο τέλος πληρώνει πάντα ο φορολογούμενος πολίτης.
Η είδηση ότι το Μέγαρο Μουσικής έχει συνάψει τρία δάνεια ποσού 245 εκατ. ευρώ με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, ότι το ανεξόφλητο υπόλοιπο είναι 229,277 εκατ. ευρώ και ότι το ελληνικό δημόσιο συνεχίζει να επιδοτεί τις λειτουργικές ανάγκες αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα την εξυπηρέτηση του δανείου 95 εκατ. ευρώ που το Μέγαρο έλαβε από την Εθνική Τράπεζα γέμισε με ανάμεικτα συναισθήματα αρκετούς πολίτες της χώρας (τα στοιχεία έδωσε στη Βουλή ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρας, με αφορμή ερώτηση 10 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ).
Από τη μία πλευρά βαραίνει στη συνείδηση του κόσμου η αποστολή του Μεγάρου που είναι η τεράστια συμβολή στην τέχνη και τον πολιτισμό, ειδικά σε μία ιστορική πρωτεύουσα όπως είναι η Αθήνα. Μία αποστολή που είναι ανυπολόγιστης αξίας και είναι πραγματικά υπέράνω χρημάτων.
Από την άλλη είναι τα υψηλά χρέη, τα οποία μέχρι πριν από μερικά χρόνια δεν απασχολούσαν τόσο πολύ τον πολίτη, αλλά τα τελευταία χρόνια είναι ασήκωτα και βαραίνουν διαρκώς τους ίδιους και τους ίδιους. Τα πληρώνουν οι πολλοί και όχι οι λίγοι, αυτοί που τα δημιούργησαν ή αυτοί που τα καρπώθηκαν. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε ούτε στους απλούς εργαζόμενους ούτε στους καλλιτέχνες.
Υπάρχει και μια τρίτη πλευρά, αφού το Μέγαρο έχει δείξει στο χρόνο ότι είναι τρισδιάστατο. Συνδέθηκε με εκδότες (Χρήστο Λαμπράκη), εκδοτικές επιχειρήσεις (ΔΟΛ Α.Ε.) και άλλους επιχειρηματίες (εργολάβους, τραπεζίτες), οι οποίοι όπως είχε εκμυστηρευτεί ένας από αυτούς χρησιμοποιούσαν το Μέγαρο και τις γνωριμίες του για να εξασφαλίζουν ασυλία από τους εκδότες και για να αποκτούν προσβάσεις στην κρατική μηχανή.
Δεν αναφερόμαστε σε επιχειρηματίες οι οποίοι κερδίζουν χρήματα ανταγωνιστικά στην ελεύθερη αγορά. Και δεν ζητούν χάρες/ευνοϊκές ρυθμίσεις από υπουργούς. Αλλά για δήθεν πετυχημένους τραπεζίτες, οι οποίοι κάνουν τους σπουδαίους με τα λεφτά των άλλων, για κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες ή επιχειρηματίες που αναζητούν προσβάσεις, ρουσφέτια, συμβάσεις, τροπολογίες από το δημόσιο.
Χορηγοί
Ισως είναι σύμπτωση, ίσως όχι, ότι ανάμεσα στους όχι πολλούς χορηγούς που πέρασαν τα τελευταία χρόνια φιγουράρουν εταιρείες των οποίων οι ιδιοκτήτες είτε είναι στη φυλακή ή είναι φυγόδικοι ή πρωταγωνίστησαν στα μεγαλύτερα πολιτικο-οικονομικά σκάνδαλα και χρηματιστηριακά κόλπα και είναι υπό κατηγορία γι’ αυτά.
Siemens, Χριστοφοράκος και αρκετοί κρατούμενοι των Φυλακών
Ισως είναι τυχαίο ίσως όχι, ότι μεταξύ των χορηγών ήταν η Siemens, επί προεδρίας Δρ. Μιχαήλ Ν. Χριστοφοράκου, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του Μεγάρου Μουσικής, αυτού του σπουδαίου ανδρός, που πρωταγωνίστησε στο μεγαλύτερο οικονομικό-πολιτικό σκάνδαλο της σύγχρονης Ελλάδας κι ακόμα κυκλοφορεί ελεύθερος. Και μία που μιλάμε για Χριστοφοράκο και εκδότες (ΔΟΛ) να προσθέσουμε ότι ο Χριστοφοράκος χρησιμοποιούσε για τις δημόσιες σχέσεις του πρώην δημοσιογράφο του ΔΟΛ, με ιδιαίτερη τεχνογνωσία (KNOW HOW).
Ισως είναι τυχαίο ή όχι, ότι μεταξύ των χορηγών ήταν η εταιρεία Alapis, του προφυλακισμένου επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, ο οποίος κατηγορείται για υπεξαίρεση εκατομμύριων της τράπεζας Proton Bank.
Ισως είναι σύμπτωση, ίσως όχι ότι μεταξύ των χορηγών ήταν η Ασπίς Ομιλος Εταιρειών, του κρατούμενου στις φυλακές, επιχειρηματία Παύλου Ψωμιάδη,
Χρηματιστηριακές Φούσκες
Επίσης, στους χορηγούς φιγουράρει η εταιρεία πληροφορικής Altec, η οποία ανήκε στους επιχειρηματίες Θ. Αθανασούλη και Χρ. Βαλσαμίδη, οι οποίοι έπαιρναν το ένα έργο πληροφορικής μετά το άλλο από το δημόσιο επί ΠΑΣΟΚ και επιπλέον είχαν συνεταιρισθεί με τον ΔΟΛ στην εταιρεία Microland, η οποία εισήλθε στο Χρηματιστήριο Αθηνών με προβλέψεις τις οποίες θα ζήλευε η Microsoft (ουδείς κατηγορήθηκε και τιμωρήθηκε για αυτό).
Χορηγός ήταν επίσης η περίφημη Κλωνατέξ, του αποθανόντα επιχειρηματία Θωμά Λαναρά, του πιο «άρρωστου» παίκτη στο Χρηματιστήριο.
Και η τσιμεντοβιομηχανία Ηρακλής που έκλεισε εργοστάσιο
Τέλος, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθεί ως χορηγός η τσιμεντοβιοηχανία Ηρακλής, η οποία την περίοδο 2012-2013, που χορηγεί το Μέγαρο Μουσικής κλείνει ένα ολόκληρο εργοστάσιο, αυτό της Χαλκίδας απολύοντας με τις νόμιμες αποζημιώσεις 236 εργαζόμενους.
Οποιος ενδιαφέρεται να δει όλους τους βασικούς χορηγούς του Μεγάρου Μουσικής μπορεί να το πράξει στην ιστοσελίδα του Μεγάρου:
Επίσης υπάρχουν περισσότερα ονόματα χορηγών στους Μεγάλους Ευεργέτες όπως τους ονομάζει το Μέγαρο. Για να δείτε τους ευεργέτες κάντε κλικ εδώ
Σε κάθε περίπτωση είναι λυπηρό να βλέπεις ότι οι περισσότεροι χορηγοί είναι κρατικές εταιρείες και όχι ιδιωτικές. Δηλαδή πληρώνουμε το Μέγαρο με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους σαν επισκέπτες, ως καταθέτες ή φορολογούμενοι μέσω των τραπεζών, ως φορολογούμενοι μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, και ως φορολογούμενοι μέσω των χορηγών. Που είναι αλήθεια ο ιδιωτικός τομέας;
Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζουμε να κλείσει το Μέγαρο, όπως κάνει η κυβέρνηση με όλους τους άλλους φορείς, που έχουν πολύ λιγότερα ελλείμματα και χρέη από το Μέγαρο.
πηγή http://www.thepressproject.gr/article/46422/Megaro-Mousikis-kai-paixnidia-politikis-oikonomias
To 1969 επιστρέφει ma non troppo
Ηταν μια περίεργη εποχή εκείνο το 1969 για την Ελλάδα. Ηταν η χρονιά που ο δικτάτορας Παπαδόπουλος στρεφόταν εναντίον του αμερικανικού περιοδικού «LOOK», όταν αυτό αποκάλυψε το όργιο βασανιστηρίων που πραγματοποιούσε το καθεστώς. Μπορεί να μην έφτασε βέβαια να απειλεί με μηνύσεις τους συντάκτες του, αλλά τους χαρακτήριζε «ψυχοπαθείς με πιστοποιητικά φρενοκομείου», ενώ φώναζε ότι αν του προσκομιστούν αποδείξεις βασανιστηρίων, θα εκτελέσει προσωπικά τους υπαίτιους στην πλατεία Συντάγματος.
Το 1969 ήταν επίσης η χρονιά που το καθεστώς επικήρυσσε με χρηματικά ποσά τούς δραπέτες των φυλακών. Σχεδόν 2,5 εκατομμύρια δραχμές θα λάμβαναν όσοι κατέδιδαν τον Αλέκο Παναγούλη, όταν απέδρασε από τη φυλακή όπου βρισκόταν για την απόπειρα δολοφονίας του Παπαδόπουλου. Ο Παναγούλης βέβαια δραπέτευσε χάρη στην αυτοθυσία ενός δεσμοφύλακα, που έφυγε μαζί του, και δεν κατηγορήθηκε ποτέ από συγκατηγορουμένους του για συνεργασία με την ΚΥΠ. Παρ’ όλα αυτά η λογική της Αγριας Δύσης με τις επικηρύξεις δραπετών ήταν ήδη γνωστή στην Ελλάδα της δικτατορίας.
Την ίδια χρονιά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, με κείμενό του στην ελβετική εφημερίδα «Journal de Geneve», κατακεραύνωνε τη «μεσαιωνική περί πολιτείας θεοκρατική αντίληψη και το σύνθημα «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών»». Ο Παπαδόπουλος βέβαια δεν έφτασε, εξ όσων γνωρίζουμε, στο σημείο να συνομιλεί με τον Θεό, φρόντισε όμως και αυτός ώστε οι επιχειρηματίες που τον περιστοίχιζαν να εξασφαλίσουν στενή συνεργασία και πλούσια συμβόλαια από την πάντα κρατικοδίαιτη Εκκλησία.
Προφανώς κάθε σύγκριση του σήμερα με τη δικτατορία είναι όχι μόνο άτοπη αλλά και εν δυνάμει επικίνδυνη. Με τον ίδιο τρόπο που η «θεωρία των δύο άκρων» χρησιμοποιείται συνειδητά για να νομιμοποιήσει το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής (συγκρίνοντάς το ακόμη και με μετριοπαθείς δυνάμεις της Αριστεράς) έτσι και η σύγκριση με τη χούντα μπορεί να ανοίξει τον δρόμο σε κάθε είδους αναθεωρητές για να «στρογυλλέψουν» την ιστορική μνήμη. Αν τόλμησαν να το κάνουν για τα φασιστικά τάγματα ασφαλείας, γιατί να μην το επιχειρήσουν και για τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος – πολύ περισσότερο που ορισμένα από τα πνευματικά τέκνα εκείνου του καθεστώτος συμμετέχουν και σήμερα στην κυβέρνηση.
Υπάρχει όμως ένα περιστατικό του 1969 που πρέπει να μας τρομάξει: η «επίθεση» της χούντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης, όταν ήταν πλέον βέβαιο ότι αυτό θα απέπεμπε την Ελλάδα. «Κατ’ εξουσιοδότησιν της κυβερνήσεώς μου… η Ελλάς καταγγέλλει το Καταστατικόν του Συμβουλίου της Ευρώπης και τη Σύμβασιν της Ρώμης» έλεγε τότε ο ΥΠΕΞ της χούντας Π. Πιπινέλης. «Η κυβέρνησις των Αθηνών», έγραφε λίγα λεπτά αργότερα σε επιστολή του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής,«προσπάθει να εμπαίξει το Συμβούλιο της Ευρώπης [...] ισχυριζομένη ότι το καθεστώς των Αθηνών αποτελεί υπόδειγμα δημοκρατίας». Ο Καραμανλής έκανε λόγο για νευρικότητα της χούντας που την ωθούσε σε πράξεις κωμικές, όπως το να κατηγορεί το Συμβούλιο για συνωμοσία εναντίον της Ελλάδας.
Υστερα από 45 χρόνια ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Μ. Βαρβιτσιώτης κατηγόρησε τον επίτροπο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, Νιλς Μούιζνιεκς, για «πολιτικές σκοπιμότητες», όταν αυτός άσκησε κριτική για τον πνιγμό προσφύγων που βρίσκονταν υπό την «επιτήρηση» του λιμενικού σώματος στο Φαρμακονήσι.
Ο ιστορικός του μέλλοντος δεν μπορεί παρά να σημειώσει ότι για πρώτη φορά μετά την καταδίκη της χούντας από το Συμβούλιο της Ευρώπης η Ελλάδα βρίσκεται υπόλογη απέναντι σε όλους σχεδόν τους διεθνείς οργανισμούς και τις οργανώσεις που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στα χρόνια του Μνημονίου η Ελλάδα κατρακύλησε στην 84η θέση των «Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα» στην κατάταξη ελευθεροτυπίας. Η Διεθνής Αμνηστία δεν προλαβαίνει να συντάσσει αρνητικές εκθέσεις (από τον βασανισμό μεταναστών και την κλοπή προσωπικών αντικειμένων τους από την αστυνομία και το λιμενικό μέχρι την επιστράτευση εργαζομένων και την καταδίκη μπλόγκερ για τον γέροντα «παστίτσιο»). Την ίδια ώρα η Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες ερευνά συνεχώς νέες υποθέσεις προσφύγων που εξαφανίζονται μυστηριωδώς από τα χέρια της αστυνομίας και του λιμενικού.
Η είδηση της εβδομάδας και ίσως της χρονιάς όμως ήταν η έκκληση που απηύθυναν δεκάδες φορείς και οργανώσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό προς το Ευρωκοινοβούλιο να ερευνήσει την κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στη χώρα. Συνδικάτα που εκπροσωπούν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, όπως η ΠΟΕ-ΟΤΑ, η ΟΛΜΕ και το βελγικό CNE, συνυπέγραψαν μια «κραυγή αγωνίας» για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ τη στήριξή της εξέφρασε και η Ευρωπαϊκή Ενωση για την Υπεράσπιση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων – μια οργάνωση-ομπρέλα που περιλαμβάνει 30 τμήματα σε 22 κράτη-μέλη της Ε.Ε. Η σχετική επιστολή προς τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις στην Επιτροπή Ελευθεριών της Ευρωβουλής (LIBE). Συγκεκριμένα έγιναν ερωτήσεις από τη Vergiat Marie-Christine εκ μέρους της αριστερής ομάδας του Κοινοβουλίου GUE/NGL, από τον Βρετανό Εργατικό Michael Cashman και από την αντιπρόεδρο της ευρω-ομάδας των Φιλελεύθερων Sarah Ludford.
Το 2014 δεν είναι σίγουρα 1969. Αρκετοί στην Ευρώπη όμως αναρωτιούνται εάν το καθεστώς στην Ελλάδα μπορεί πλέον να ονομάζεται δημοκρατικό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)