ΑΡΧΙΣΤΕ ΜΕ ΜΙΚΡΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ...Howard Zinn

«Το φυλετικό μίσος και οι διακρίσεις βάσει του φύλου παραμένουν, ο πόλεμος και η βία εξακολουθούν να δηλητηριάζουν τον πολιτισμό μας, έχουμε μια μεγάλη κατώτερη κοινωνικά τάξη από φτωχούς κι απελπισμένους ανθρώπους, κι υπάρχει ένας βαθύς πυρήνας του πληθυσμού που είναι ικανοποιημένος με το πώς έχουν τα πράγματα και φοβάται την αλλαγή.

Αν όμως βλέπουμε μόνο αυτό, έχουμε χάσει την ιστορική προοπτική και τότε είναι σαν να γεννηθήκαμε χθες και να ξέρουμε μόνο τις καταθλιπτικές ειδήσεις στις σημερινές εφημερίδες, στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ των βραδινών δελτίων.

Ας σκεφτούμε την εκπληκτική μεταμόρφωση, μέσα σε ελάχιστες δεκαετίες, στην ιδέα που έχει ο κόσμος για το ρατσισμό, στη θαρραλέα παρουσία των γυναικών που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, στην αναπτυσσόμενη δημόσια αναγνώριση του γεγονότος ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν αποτελούν αξιοπερίεργα αλλά ανθρώπους που συναντάμε γύρω μας, στον μακροπρόθεσμα αναπτυσσόμενο σκεπτικισμό σχετικά με τη στρατιωτική παρέμβαση, παρά το σύντομο κύμα φιλοπόλεμης μανίας κατά τον πόλεμο του Κόλπου.

Αυτή τη μακροπρόθεσμη αλλαγή πιστεύω πως πρέπει να λάβουμε υπόψη αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε κάθε ελπίδα (...)

Υπάρχει μια τάση να θεωρούμε πως αυτό που βλέπουμε στην παρούσα στιγμή είναι κι αυτό που θα συνεχίσουμε να βλέπουμε. Ξεχνάμε πόσο συχνά σ' αυτόν τον αιώνα αιφνιδιαστήκαμε από τις αναπάντεχες καταρρεύσεις θεσμών, από εκπληκτικές αλλαγές στη σκέψη των ανθρώπων, από απρόσμενες εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννίες, από την ταχεία καθίζηση συστημάτων εξουσίας που έμοιαζαν ανίκητα.

Τα δεινά που συμβαίνουν είναι επαναλήψεις δεινών που συνέβαιναν πάντα -πόλεμος, ρατσισμός, κακομεταχείριση γυναικών, θρησκευτικός και εθνικιστικός φανατισμός, πείνα. Τα καλά που συμβαίνουν είναι απρόσμενα.

Απρόσμενα κι όμως ερμηνεύσιμα βάσει κάποιων αληθειών που αντιλαμβανόμαστε πότε πότε, αλλά που τείνουμε να ξεχνάμε: Η πολιτική δύναμη, οσοδήποτε τρομερή, είναι πιο εύθραυστη απ' όσο νομίζουμε (παρατηρήστε τη νευρικότητα εκείνων που την κατέχουν).

Τους απλούς ανθρώπους μπορεί κανείς να τους εκφοβίσει για ένα διάστημα, μπορεί επίσης να τους περιπαίξει για ένα διάστημα, όμως έχουν έναν βαθιά εμπεδωμένο κοινό νου και αργά ή γρήγορα θα βρουν τρόπο να αμφισβητήσουν την εξουσία που τους καταπιέζει. Οι άνθρωποι δεν είναι εκ φύσεως βίαιοι, σκληροί ή άπληστοι, μολονότι μπορούν να γίνουν τέτοιοι. Οι άνθρωποι, παντού, θέλουν τα ίδια πράγματα: συγκινούνται από τη θέα εγκαταλελειμμένων παιδιών, άστεγων οικογενειών, θυμάτων πολέμου. Θέλουν ειρήνη, φιλία και στοργή, πέραν των φυλετικών κι εθνικών διαχωρισμών.

Η επαναστατική αλλαγή δεν έρχεται σε μία κατακλυσμική στιγμή (τέτοιες στιγμές πρέπει να τις φοβόμαστε!) αλλά σε μία ατέρμονη σειρά εκπλήξεων, διαγράφοντας μια τεθλασμένη γραμμή προς μια καλύτερη κοινωνία.

Δεν χρειάζεται να εμπλακούμε σε μεγαλεπήβολες, ηρωικές πράξεις για να συμμετάσχουμε στη διαδικασία της αλλαγής. Οι μικρές πράξεις, όταν πολλαπλασιάζονται επί εκατομμύρια ανθρώπων, μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο.

Το να ελπίζει κανείς σε κακές εποχές δεν είναι ανόητα ρομαντικό. Βασίζεται στο γεγονός ότι η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι μόνο μια ιστορία σκληρότητας, αλλά και συμπόνιας, θυσίας, θάρρους, ευγένειας. Ο,τι επιλέξουμε να υπογραμμίσουμε σε τούτη την περίπλοκη ιστορία, αυτό θα καθορίσει τη ζωή μας. Αν δούμε μόνο το χειρότερο, θα καταστρέψει την ικανότητά μας να κάνουμε οτιδήποτε. Αν θυμηθούμε τους τόπους και χρόνους -κι είναι τόσο πολλοί- που οι άνθρωποι φέρθηκαν εκπληκτικά, αυτό θα μας δώσει την ενέργεια για να δράσουμε και τη δυνατότητα να στείλουμε τη σβούρα -τον κόσμο μας- σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Κι αν δράσουμε, σε οσοδήποτε μικρή κλίμακα, δεν χρειάζεται να περιμένουμε για κάποιο μεγάλο, ουτοπικό μέλλον. Το μέλλον είναι μια άπειρη διαδοχή από παρόντα, και το να ζούμε σήμερα όπως πιστεύουμε ότι πρέπει να ζουν οι άνθρωποι, αψηφώντας όλα τα κακά γύρω μας, αποτελεί από μόνο του μια θαυμαστή νίκη».

Η Αθήνα την περίοδο της κατοχής 1941-1944...μέσα από τον φακό του Άγγελου Παπαναστασίου

Ισπανοί ανθρακωρύχοι...

Γελοίοι όπως πάντα...

Υπάρχει ένα θέμα που οι ελληνικές χούντες δεν μπορούν να περιορίσουν και να ελέγξουν.Τον χρόνο και τον τρόπο γελοιοποίησης τους. Πάντα αστείοι και  καταγέλαστοι, βαθειά ανίκανοι και διεφθαρμένοι, προσπαθούν με κατασταλτικά μέσα να φανούν υπερασπιστές των Νόμων και της τάξης, καταφέρνοντας τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Αυτό κατάφεραν και με την υπόθεση του Κώστα Βαξεβάνη, έτσι όπως την έστησαν χτες και προχτές. Στην Ελλάδα του 2012, η σαπίλα μπορεί να βασιλεύει, αλλά όταν κάποιος αναταράξει τα βρώμικα και δυσώδη νερά της τότε τρέχουν όλοι να τον συλλάβουν και να τον φιμώσουν παραδειγματίζοντας και τους μελλοντικούς «ταραξίες». Εδώ και μήνες δεν ισχύει το αστικό Σύνταγμα, ο κορυφαίος Νόμος το κράτους, αυτό τοξεκάρφωμα ισονομίας και ισότητας. Δεν ισχύει το άρθρο που προβλέπει δουλειά για όλους του έλληνες, δεν ισχύσει το άρθρο που προβλέπει την ισότητα όλων απέναντι στους Νόμους. Δεν ισχύει το άρθρο που προβλέπει την κύρωση των διεθνώς συμβάσεων από τα τρία πέμπτα της Βουλής, δεν ισχύει η εξασφάλιση υγείας και παιδείας για όλους τους πολίτες. Δεν ισχύει το δικαίωμα του συνέρχεστε, αφού καμία διαδήλωση δεν έχει ολοκληρωθεί τα τελευταία 3 χρόνια. Και δεν ισχύει το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Για την ακρίβεια δεν ισχύει το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών που δεν ενοχλούν την άρχουσα τάξη. Κυβέρνηση που τόλμησε να κόψει επιδόματα αναπήρων, τυφλών και ανάπηρων παιδιών, κυβέρνηση που τόλμησε να κόψει την σύνταξη των 400 ευρώ, το δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων, κυβέρνηση που ανέχεται να κυκλοφορούν στον δρόμο 1,5 εκ άνεργοι, 200.000 ταπεινωμένοι που τρώνε από κάδους, κυβέρνηση που εξοντώνει από πρόθεση και συστηματικά σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού, εβρισκόμενη σε διατεταγμένη υπηρεσία, είναι ικανή να κάνει τα πάντα. Δεν έπεσα από τα σύννεφα με την σύλληψη του Κώστα Βαξεβάνη. Είναι ο κρίκος, ένας μεγάλος κρίκος, στην αλυσίδα που μας φόρεσαν. Ο αυταρχισμός, είναι το εργαλείο τους. Τα μέτρα τους δεν περνάνε χωρίς τρόμο, φόβο, απειλές, προειδοποιήσεις, βασανιστήρια  και ότι άλλο χρειαστεί. Η Υπόθεση του Κώστα μας αφορά όλους. Ανεξαρτήτως αν η λίστα είναι παλιά, από μια τράπεζα, χωρίς ποσά, αν λείπουν ονόματα, αν… αν… αν. Από τη στιγμή που η επίσημη πολιτεία δια των οργάνων της και δια των υπουργών της, φέρθηκαν «επιπόλαια» και την έχασαν, μπορώ και εγώ να φερθώ, «επιπόλαια» και να ισχυριστώ ότι θέλω, να ενοχοποιήσω όποιον θέλω. Ας μου αποδείξουν αυτοί ότι είναι αθώοι. Έχουν άλλωστε το τεκμήριο ενοχής. Η υπόθεση του Κώστα μας αφορά όλους, γιατί είναι θέμα ελευθερίας, διαφάνειας, ισοπολιτείας, δικαιοσύνης, υπεράσπισης του Συντάγματος. Δεν αιφνιδιάστηκα επίσης, από την σιωπή των καθεστωτικών ΜΜΕ. Το αντίθετο θα με ξάφνιαζε. Και αυτή η σιωπή, τους κάνει ακόμη πιο κατάπτυστους, κωμικούς και ανήμπορους. Λυπάμαι που ως λαός τους αφήνουμε να μας κατακρεουργούν, ή τους εξουσιοδοτούμε κιόλας. Αλλά χαίρομαι που τους χαλάμε την ηρεμία. Που τους θυμίζουμε πόσο σάπιοι είναι. Και αυτοί μη ξέροντας τι άλλο να κάνουν αποδεικνύουν ακριβώς το ίδιο, δηλαδή το πόσο σάπιοι είναι. Χαίρομαι που αραιά και που, πανικοβάλλονται και δρουν σπασμωδικά. Όπως έδρασαν στην περίπτωση του Κώστα. Απροκάλυπτα, χαζά, χωρίς έμπνευση και φαντασία. Χαίρομαι που ξεβρακώνονται, που ούτε μια λίστα δεν μπορούν να κρύψουν, που δεν ξέρουν από προσχήματα και ευελιξία, που ψελλίζουν δικαιολογίες. Χαίρομαι να τους βλέπω να κάνουν μόνο ένα πράγμα. Να σέρνονται στην γη. ΥΓ. Είναι λίγοι, είναι σάπιοι, είναι υπερόπτες και αλαζόνες, είναι απροετοίμαστοι. Είναι εύκολος αντίπαλος. Ειδικά στο ιδεολογικό επίπεδο και σε θέματα εντυπώσεων και εικόνας. Και κάθε μέρα που περνά γίνεται ευκολότερος. πηγή http://www.ellinofreneia.net/details.php?id=4847

Στερνή μου γνώση να σ'είχα πρώτα...

Σύμφωνα με έρευνα του Χρήστου Κάτσικα την οποία δημοσιεύουν Τα Νέα, 5.000 με 7.000 παιδιά εγκαταλείπουν κάθε χρόνο το σχολείο

 

Είναι ενδεικτικό πως τη στιγμή που 1.265.168 είναι ο αριθμός των πτυχιούχων στη χώρα μας, ο αριθμός εκείνων που εγκατέλειψαν το σχολείο χωρίς να πάρουν απολυτήριο γυμνασίου ή είναι αναλφάβητοι φτάνει σήμερα τα 3,8 εκατ. ! Μάλιστα με την προτελευταία απογραφή έγινε γνωστό ότι περίπου ένας στους δέκα κατοίκους της χώρας δεν έχει ολοκληρώσει ούτε καν το δημοτικό. Υπάρχουν μάλιστα περιοχές στη χώρα που έχουν ποσοστά… αρνητικού ρεκόρ στη μαθητική διαρροή.

Οι νομοί Ροδόπης και Ευρυτανίας είναι αυτοί με τα υψηλότερα ποσοστά, καθώς το 67,4% και 64,6% αντίστοιχα των μαθητών δεν καταφέρνουν να πάρουν είτε απολυτήριο γυμνασίου είτε ακόμη και απολυτήριο δημοτικού. Σε κάθε περιοχή οι αιτίες που οδηγούν τα παιδιά να εγκαταλείψουν το σχολείο διαφέρουν. Πάντως, ανάμεσα στους νομούς με τα χαμηλότερα ποσοστά είναι της Αττικής, της Θεσσαλονίκης, της Αχαΐας και της Χίου. Εκατοντάδες είναι οι περιπτώσεις παιδιών, στους νομούς Ροδόπη και Ξάνθης, τα οποία αφήνουν το σχολείο προτού καν ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση.

 

Τα στοιχεία της έρευνας καταδεικνύουν κι ένα είδος εκπαιδευτικής αντίφασης το οποίο συναντάται στο νομό Καρδίτσας. Συγκεκριμένα, πρόκειται για έναν από τους πέντε νομούς με τα υψηλότερα ποσοστά κατοίκων που δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευση. Είναι, όμως και ο νομός που στις πανελλαδικές εξετάσεις κατέλαβε την τρίτη θέση σε όλη τη χώρα σε ποσοστά επιτυχίας στη Θετική Κατεύθυνση!

 

Αξίζει να αναφερθεί ότι το «αντίο» στο σχολείο πολλών παιδιών δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η χώρα μας σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat κατατάσσεται 8η μεταξύ των 27 χωρών με τη Μάλτα να κατέχει την αρνητική πρωτιά καθώς σχεδόν 4 στους 10 μαθητές εγκατέλειψαν το 2010 το σχολείο. Ακολουθεί η Πορτογαλία και η Ισπανία με ποσοστό 28,7% και 28,4% αντίστοιχα. Η χώρα με τη μικρότερη μαθητική διαρροή είναι, βάσει στοιχείων, η Σλοβακία καθώς μόλις το 4,7% των μαθητών άφησαν οριστικά τη σχολική τσάντα πριν ολοκληρώσουν την υποχρεωτική εκπαίδευση.

 πηγή http://www.alfavita.gr/arthra/%CF%83%CF%87%CE%B5%CE%B4%CF%8C%CE%BD-4-%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CF%86%CE%AC%CE%B2%CE%B7%CF%84%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1

Ο φόβος του φόβου...

Η ανταρσία στο Aeolian Wind

Στις 29 Ιανουαρίου του 1977 στο λιμάνι του Ρίο Ντε Τζανέιρο, οι Βραζιλιάνικες ειδικές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας, μετά από αίτημα των Ελληνικών προξενικών αρχών, εισβάλουν στο Ελληνικό φορτηγό πλοίο   M/V Aeolian Wind και συλλαμβάνουν το πλήρωμα.
Οι Έλληνες ναυτικοί βασανίζονται άγρια από την βραζιλιάνικη χούντα επί επτά ημέρες, και μόνο μετά από απεργία πείνας των ναυτικών, αποφασίζουν να τους στείλουν πίσω στην Ελλάδα για να δικαστούν.
Το έγκλημά τους, το αίτημα για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης.

Βασικό ρόλο στην υπόθεση είχε  ο αναρχικός συνδικαλιστής και β’ μηχανικός στο Aeolian Wind, Παναγιώτης Λιβερέτος.

Το συγκεκριμένο σαπιοκάραβο ήταν ο κανόνας εκείνη την εποχή.
Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ήταν ανύπαρκτοι και δεν κρατούσαν ούτε τα προσχήματα, ενώ οι συνθήκες διαβίωσης ήταν συχνά άθλιες έως απάνθρωπες.
Κανείς δεν τολμούσε να διαμαρτυρηθεί γιατί γνώριζε ότι μετά η εύρεση εργασίας θα γινόταν αδύνατη. 

Σήμερα όπου τα εργασιακά δικαιώματα θυσιάζονται στον βωμό των αγορών, η ιστορία που θα διηγηθούμε έχει ιδιαίτερη αξία.

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή.
 Η αφήγηση που ακολουθεί είναι του ίδιου του Παναγιώτη Λιβερέτου όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Πεζοδρόμιο:

4-9-1976
Τα περισσότερα μέλη του πληρώματος που πήραμε μέρος στην κατάληψη του πλοίου ναυτολογηθήκαμε στον Πειραιά.Το πλοίο βρισκόταν σ'ένα ντόκο επισκευών στη Δραπετσώνα.Η επισκευή του κράτησε περίπου δεκαπέντε μέρες κι όπως γίνεται συνήθως φροντίσανε μόνο ότι είχε να κάνει με την κίνησή του, δηλαδή αρκεί να δουλεύει η μηχανή του για να κινείται.Για ότι είχε σχέση με τις ανέσεις και την ασφάλεια του πληρώματος, δεν έγινε τίποτα απολύτως.Το καπνιστήριο του πληρώματος και των αξιωματικών χάλια, ούτε μια καρέκλα όρθια, η τραπεζαρία του πληρώματος σε μαύρα χάλια, τα δάπεδα στις καμπίνες ερείπια.
Για την ασφάλεια τα φώτα ανάγκης, δεν άναβαν.Οι βάρκες ήτανε σε άθλια κατάσταση, για τη μηχανοκίνηση ζητήσαμε ανταλλακτικά και μας απάντησαν...ότι το εργοστάσιο έκλεισε.Τα φώτα πορείας - κλειδί για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας- δεν λειτουργούσαν, η αντλία πυρκαγιάς πού βρίσκεται στο μηχάνημα πηδαλίου δεν δούλευε.Και όμως παρ'όλες αυτές τις ελλείψεις το λιμεναρχείο έδωσε το O.K. και έτσι φύγαμε από τον Πειραιά.
Μετά από τρεις-τέσσερις μέρες ταξίδι φτάσαμε στην Ταραγκόνα της Ισπανίας.   Στην Ταραγκόνα δεν μπήκε τίποτα φρέσκο στο βαπόρι.
Ο καμαρότος, τσιράκι των αφεντικών, προσπαθούσε να μας χορτάσει με χαμόγελα. Ταχτικά έστηνε αυτί και ότι άκουγε, έτρεχε και το έλεγε στον άλλο μπάσταρδο, τον καπετάνιο.(...)   Για να δικαιολογηθούν καπετάνιοι και καμαρότοι, μπορείς ν' άκούσεις στα βαπόρια τα πιο απίθανα, μπορούν να σου πουν καλοκαίρι στην Ισπανία ότι δεν έχει φρούτα γιατί έπεσε χαλάζι και περονόσπορος, στη Γερμανία ότι δεν βρήκαν μπύρες ν' αγοράσουν, στην Αργεντινή δεν βρήκαν φρέσκο κρέας κι ένα σωρό ψευτιές.Έτσι κι οι δικοί μας ξέρανε καλά τα παραμύθια τους.
 Εδώ όμως αρχίζει και η δικιά μας αντίδραση, ενάντια σ'όλα τα στραβά.Ο ένας άρχισε να διαμαρτύρεται για το φαγητό, ο άλλος για την καθαριότητα στις καμπίνες, άλλος για το πόσιμο νερό, τη μια μέρα, και άλλος την άλλη μέρα για άλλα. Μαζί με όλα τα στραβά βρίσκουμε μια μέρα, σκουλήκια στο κακάο.Για όλ'αυτά ο καμαρώτος βρίσκει τη δικαιολογία, ότι για το φαγητό φταίει ο μάγειρας.Πώς ήταν δυνατόν ο έρημος, το κατεψυγμένο κρέας να το κάνει φρέσκο.Η Ισπανία ξαφνικά έχει κακά νερά, και μπορεί να 'χει, αλλά σίγουρα δεν έχει σκουριές.Οι δεξαμενές του πλοίου δεν είχανε περάσει ούτε μια φορά από επιθεώρηση στο διάστημα των τριών χρόνων που το είχανε αγοράσει οι δικοί μας από τους Σκανδιναβούς.
 Στην Ισπανία μείναμε 4-5 μέρες και φορτώσαμε τσιμέντα για τη Νιγηρία.Μέρα με τη μέρα άρχιζαν να ξεχωρίζουν ή ήρα από το στάρι, δεν άργησε να εμφανιστεί η σπείρα των χαφιέδων του καπετάνιου, ο γραμματικός, ο Α' μηχανικός και ο καμαρότος.Από την άλλη πλευρά άρχισε το πλησίασμα των δυσαρεστημένων. Σιγά - σιγά ένιωθε περισσότερη εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον.  Η σπείρα των χαφιέδων προσπαθούσε συνέχεια με τις γνωστές μεθόδους να μας σπάσει, δηλαδή άρχισαν να κατηγορούν στον έναν τον άλλο,για να πετύχουν να βάλουν τους μισούς να ρουφιανεύουν τους άλλους μισούς.  

πηγή: http://esl.radio-i.org/index.php/component/k2/item/16-liberetos.html 

  

  Μετά την εισβολή του Βραζιλιάνικου στρατού στο Aeolian Wind, την σύλληψη και τα βασανιστήρια επι επτά μέρες, οι φυλακισμένοι ναυτικοί στέλνονται τελικά στην Ελλάδα για να δικαστούν.

Στην δίκη που ακολουθεί, το δικαστήριο πρωτόδικα αθωώνει τους ναυτικούς, αλλά μετά από έφεση του υπουργού ναυτιλίας Παπαδόγγονα (!), τους επιβάλλονται πολύμηνες ποινές στέρησης των ναυτικών φυλλαδίων τους, ώστε να μην μπορούν να εργαστούν.

Το κράτος αντί να υποστηρίξει τους εργαζόμενους, τους τιμωρεί γιατί τόλμησαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους!

Μια επιχειρηματική ζούγκλα που είναι έτσι στημένη μέχρι και σήμερα για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, πνίγοντας στην γραφειοκρατία και στις μίζες την όποια υγιή επιχειρηματική προσπάθεια.

Οι συνθήκες διαβίωσης στα καράβια βελτιώθηκαν, όμως οι περισσότεροι εφοπλιστές γέμισαν τα καράβια τους με φτηνό εργατικό δυναμικό από τριτοκοσμικές χώρες.

Τα σαπιοκάραβα εξακολουθούσαν να υπάρχουν κανονικά, μόνο οι νέοι Ευρωπαϊκοί κανονισμοί υποχρέωσαν τα περισσότερα από αυτά να αποσυρθούν.
Μάλιστα, η τότε Ελληνική κυβέρνηση μπλόκαρε για ένα διάστημα την απόφαση για διπλά τοιχώματα στα δεξαμενόπλοια, εκτελώντας εντολές μιας εφοπλιστικής συμμορίας που δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για το περιβάλλον.

Το Ελληνικό κράτος σήμερα έχει υιοθετήσει τους περισσότερους κανονισμούς ναυτικής εργασίας του ILO (διεθνής οργανισμός εργασίας).
Περίπου 80 από αυτούς είναι σε ισχύ στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων των αριθ. 87 και 98 στην ελευθερία συνδικάτων και την προστασία του δικαιώματος της οργάνωσης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων, του αριθ. 100 στην ίση αμοιβή για τους άνδρες και τις γυναίκες και του αριθ. 135 στην προστασία για τους εκπροσώπους των εργαζομένων, ενώ το 2006 η χώρα μας υπέγραψε την νέα διεθνή σύμβαση ναυτικής εργασίας.

Η εφαρμογή της όμως είναι μια άλλη ιστορία.. 

Το χειρότερο από όλα όμως είναι ότι δυστυχώς οι περισσότεροι Έλληνες ξέχασαν με τι κόπο και αίμα κατακτήθηκαν εργασιακά δικαιώματα που εμείς σήμερα τα θεωρούμε αυτονόητα.
Παραδομένοι στην πλύση εγκεφάλου που τους γίνεται καθημερινά από τα ΜΜΕ -που κατά τραγική σύμπτωση ανήκουν στο εφοπλιστικό κεφάλαιο- είναι έτοιμοι να παραδώσουν ότι δικαιώματα μας δόθηκαν από τις προηγούμενες γενιές.

Αγνοούν οτι η Ελλάδα για τα περισσότερα από αυτά τα λαμόγια είναι απλά μια χώρα ευκαιρίας.

Όταν ο Τσίπρας υποσχέθηκε να φορολογήσει επιτέλους όλους αυτούς τους αλήτες, ο Β Ρέστης του απάντησε: «Βρες με πρώτα».

  Την Ελλάδα την έχουν γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, απλά έχουν βρει τα κορόιδα που πληρώνουν.

Οι ...πατριώτες σηκώνουν την Ελληνική σημαία στα καράβια τους γιατί με νόμο του 1967, τα κέρδη τους είναι αφορολόγητα!

 Όσο για τον «βρες με πρώτα», είναι μέτοχος στον ΔΟΛ, και  συνιδιοκτήτης της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα».

Με λίγα λόγια, ελέγχουν τα ΜΜΕ ώστε να κάνουν τις μπίζνες τους ανενόχλητοι, και αν τολμήσει κανείς να τους προτείνει να πληρώσουν φόρους, τότε απειλούν ότι θα μετακομίσουν τις μπίζνες τους σε άλλη μπανανία!

Μιλάμε για φοβερούς πατριώτες!

    Δυστυχώς, αντί ο Ελληνικός λαός να τους στείλει στον διάολο, ψηφίζει τους υπαλλήλους τους ήτονπρώτο ηλίθιο που θα τους πει πόσο καλός πατριώτης είναι, πόσο αγαπά την πατρίδακαι την Παναγία ...

Να θυμίσω μόνο πως στην Γαλλία όταν ο πλουσιότερος Γάλλος απείλησε να πάρει τις επιχειρήσεις του στο Βέλγιο λόγω φορολογίας, βγήκε η Λιμπερασιόν με πρωτοσέλιδο «Άντε χάσου πλούσιε μαλάκα».

Το σαπιοκάραβο «Aeolian Wind» 

Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας του Aeolian Wind, είχαν πολύ διαφορετική τύχη:

 - Ο τότε Έλληνας πρόξενος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, Ευστράτιος Δούκας, όχι μόνο παρέμεινε στην θέση του, αλλά αργότερα προήχθη σε πρέσβη της Ελλάδας στην Βραζιλία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και την συνταξιοδότησή του πριν από λίγα χρόνια.
Για την ...προσφορά του στην πατρίδα παρασημοφορήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, και τον βαθμό του πληρεξούσιου Υπουργού Α’....

    -Τον Μάιο του 1977 ο Παναγιώτης Λιβερέτος δικάζεται για κάποιο επεισόδιο έξω από τα δικαστήρια με τον δικηγόρο τον εφοπλιστών, Παναγιώτη Βρεττό.

Στην δίκη παρωδία που ακολουθεί, ο διορισμένος από το δικαστήριο δικηγόρος του κατηγορουμένου, ζητά την παραδειγματική τιμωρία του πελάτη του!

Καταδικάζεται σε δύο χρόνια φυλάκιση και οδηγείται στις φυλακές.

Μετά από έντονες διαμαρτυρίες των συντρόφων του και μετά από 15ήμερη απεργία πείνας, αποφυλακίζεται στις 29 Ιουλίου 1977.
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη μετά την αποφυλάκιση, αλλά μερικές μέρες αργότερα, στις 22 Αυγούστου 1977, ο Παναγιώτης Λιβερέτος βρίσκεται καμένος στην ταράτσα του σπιτιού του στο Μπραχάμι, κάτω από ανεξακρίβωτες συνθήκες.
Επίσημη αιτία θανάτου, η αυτοκτονία.Ήταν 30 ετών...

πηγή http://jungle-report.blogspot.gr/2012/10/aeolian-wind.html